“ยามะ เพื่อนมาหาแล้วค่ะ” มิชิโกะร้องเรียกลูกชายที่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ส่วนไหนของบ้าน บ้านสไตล์ญี่ปุ่นที่ออกแบบอย่างเรียบง่าย ใช้เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น มีการผสมผสานวัสดุดั้งเดิมเข้ากับวัสดุทดแทนแบบสมัยใหม่ได้อย่างลงตัว
“หายไปไหน ก่อนทุกคนมายังเห็นเล่นฟูยุกับเก็นอยู่เลย เชิญเข้าไปนั่งด้านในกันก่อนครับ” โชกิชิกวาดสายตามองหาลูกชายด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเชื้อเชิญให้ทุกคนไปนั่งยังโซฟารับแขก
เมี้ยว~~
“ฟูยุอย่าย้องฉิ”
โฮ่งๆ
“เก็นอย่าเฉียงดังฉิ”
“ทำไยหยอ” ฟ้าได้ยินเสียงแมวร้องดังแว่ว ตามด้วยเสียงคน และเสียงหมาเห่า จึงเดินมาตามเสียง แล้วก้มลงมาดูใต้เคาน์เตอร์บาร์เครื่องดื่ม ก็พบกับเจ้าของเสียง
“เฮ้ย!! โอ๊ย!!” ยามะกระถดถอยด้วยความตกใจที่หน้าของฟ้าอยู่ตรงหน้า จนหัวกระแทกกับเคาน์เตอร์
“ยามะ เข้าไปทำอะไรในนั้นลูก” มิชิโกะถามลูกชาย
“ยามะเย่งกับฟูยุ เย่งกันเก็น” ยามะอ้อมแอ้มตอบ เพราะตนกำลังโกหกแม่ ที
