“ป๊าขา เฉือโฮ่งอยู่หนู เฉือแฮ่อยู่หนู เฉือเฮงอยู่หนู อยู่หนูนะ” ฟ้าอุ้มเสือโฮ่งกับเสือแฮ่ ฝนอุ้มเสือเฮง เข้าไปร้องขอคนเป็นพ่อ
“ป๊าแล้วแต่แม่มุกครับ” ได้ยินผู้เป็นพ่อพูดดังนั้นก็พาเจ้าสามเสือไปหาคนเป็นแม่
“แม่มุขา เฉือโฮ่งอยู่หนู เฉือแฮ่อยู่หนู เฉือเฮงอยู่หนู อยู่หนูนะ”
“ไม่ค่ะ เอามาจากไหน เอากลับไปไว้ที่เดิมเลย ให้อาดิม อาปรก เอาไปไว้ที่เดิม ตอนนี้เลย” มุกกอดอก เชิดหน้า ยืนกรานเสียงแข็ง
“แม่มุฉุดฉวย แม่มุใจดี แม่มุของหนู ให้เฉือโฮ่งอยู่หนู ให้เฉือแฮ่อยู่หนู ให้เฉือเฮงอยู่หนู ให้อยู่หนูนะ” ฟ้ากับฝนไม่แสดงความเอาแต่ใจ ใช้ความน่ารักเข้าสู้ กะพริบตาปริบๆ ออดอ้อนสุดกำลัง เมฆกับหมอกก็มองแม่ที มองน้องที คอยลุ้นอยู่เงียบๆ ว่าผลการเจรจาจะเป็นอย่างไร
“ไม่ต้องมาทำตาปริบๆ ทั้งคน ทั้งแมว ทั้งหมาเลย” ไม่ใช่แค่คนที่ส่งสายตาเว้าวอน เจ้าแมวสองตัวกับเจ้าหมาหนึ่งตัวก็ส่งสายตาเว้าวอนอย่างรู้งาน
“แม่มุฉ
