“คุณพ่อ” ระวีวิ่งเข้ามาสวมกอดชนาธิป ลุคอุ้มลูกชายอยู่ก็เข้ามาทักทายทุกคน
“แม่เขาไปสบายแล้วนะลูก” ชนาธิปปลอบประโลม ระวีพยักหน้าเข้าใจ และทำใจต่อการจากลานี้ได้แล้ว
“การสูญเสียเป็นความจริงของชีวิต ไม่มีอะไรที่จะอยู่กับเราได้ตลอดไป น้าเสียใจกับระวีด้วยนะ คุณโสมได้หมดเวรหมดกรรมจากโลกใบนี้แล้ว”
“ขอบคุณน้ามนมากนะคะ ขอบคุณพี่มุกกับพี่วราด้วยที่พาคุณพ่อมา”
“ยังมีอีกคนที่ระวีคงอยากให้มามากที่สุด” ระวีมีสีหน้าแปลกใจสิ่งที่มุกพูด แต่ภายในความรู้สึกลึกๆ แล้ว สิ่งเดียวที่เธอต้องการก็คืออยากให้พี่ชายได้มาร่ำลาแม่เป็นครั้งสุดท้าย แม้จะรู้ดีว่าไม่มีทางเป็นไปได้ แต่สิ่งที่เธอกำลังจะได้เห็นต่อจากนี้ ทำให้รู้ว่าเธอคิดผิด
“พี่ปรินทร์” ระวีไม่รีรอที่จะโผกอดชายร่างสูงที่ก้าวเท้าลงมาจากรถ น้ำตาของความดีใจรินไหล
“ระวีน้องพี่” ปรินทร์โอบกอดน้องสาวแนบแน่นด้วยความคิดถึง น้ำตารินไหลไม่ต่างกัน ไม่มีใครขัดจังหว
