“หมูฟ้า หมูฝน ทำไร” เมฆวิ่งมาหาน้องสาวที่อยู่ในชุดเสื้อกล้ามตัวสั้นกับกางเกงเลกกิ้งเข้ารูปเน้นทรวดทรงกับพุงป่องๆ ทั้งที่รู้ว่าน้องกำลังกาย แต่ก็ยังถามออกไป
“ว่าน้อนหยอ นี่แหนะ” ฟ้าโยนดัมเบลใส่พี่ชาย แต่เมฆรับไว้ได้ทัน ส่วนฝนโยนลูกบอลโยคะใส่ แต่ด้วยขนาดลูกบอลที่ใหญแทบจะเท่าตัวเอง ทำให้ลูกบอลลอยไปได้ไม่ไกล
“คุณหนู โยนแบบนี้ไม่ได้นะคะ” หวายกับเนยใจหายใจคว่ำ ดีที่ว่าเมฆรับไว้ได้ และน้ำหนักดัมเบลไม่ได้มาก เพียง 0.5 กิโลกรัม แต่ถ้าพลาดพลั้งก็ทำให้บาดเจ็บได้
“เอาจริงเลยเหรอ เฮียแค่แกล้งเล่นเองนะ”
“ฉมหน้า ฉันไม่ดี ว่าน้อน” เจ้าแฝดน้องสมน้ำหน้าเมฆ นิสัยไม่ดี ชอบว่าน้อง
“เมฆก็ชอบบู้บี้ฟ้ากับฝน ฟ้ากับฝนแค่ตัวตุ้ยนุ้ยมากไปหน่อย” หมอกต่อว่าเมฆ แต่ไม่ได้ทำให้น้องสาวทั้งสองรู้สึกดีขึ้นเลย
“ฉัยไม่ดี เหมืองกัง เหมืองแหละ แกล้งน้อนได้ไง นี่น้อนฉุดฉวย โอ๋เยยนะ” ฟ้ากับฝนชี้หน้าพี่ชายที่ชอบแกล้งน้องเรียง
