Chapter : 14
แอมยิ้มพร้อมตอบอย่างจริงใจ “ถ้าจะพูดให้ถูก กูรู้สึกว่า ‘ต้าเหนิง’ เป็นคนที่น่าเคารพยังไงไม่รู้” นี่เป็นครั้งแรกที่แอมเอ่ยชื่อต้าเหนิงออกมาตรง ๆ
“งั้นเหรอ...” โจวไม่ใช่กำลังถามแอม แต่เขากำลังตั้งคำถามกับตัวเองมากกว่า เป็นคำถามที่ไม่เคยมีคำตอบ
แอมมองเขาด้วยแววตาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม ก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาอีกครั้ง ขณะนั้นเธอก็แกล้งยิ้มและพูดต่อ “แต่จะว่าไปนะ...ทั้งที่มึงเป็นคนฉลาดหลักแหลม มีความคิดก้าวหน้า อีกทั้งยังเป็นหัวหน้าที่เก่งกาจขนาดนี้ แต่เรื่องความรักเนี่ย...มึงกลับกลายเป็นคนที่มีปมลึก ๆ ที่กูไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นเลยจริง ๆ”
คำพูดของแอมเหมือนหยอกล้อ แต่จริง ๆ แล้วมันเป็นการท้าทายความลึกซึ้งในจิตใจของโจว ปมรักที่ถูกซ่อนเอาไว้มานานเหมือนแผลเป็นที่ไม่เคยหายดี เขายิ้มออกมาอย่างกลบเกลื่อน แต่ในใจลึก ๆ เขารู้ดีว่าคำพูดของแอมมันตรงประเด็นเกินกว่าจะปฏิเสธได้
บรรยากาศระหว่างทั้
