ตอนที่ 48
ลานจอดรถของร้านอาหารเวลาต่อมา
เจนจิราหยิบกุญแจรถขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยลา
“ฉันขอตัวกลับก่อนนะ”
มาตาลดาหันไปยิ้มบางๆ ให้เพื่อน
“ขับรถดีๆ ล่ะ”
เจนจิราพยักหน้าเบาๆ
“บ๊ายบาย มาตาล”
ไม่นานนัก ชายหนุ่มสองคนก็เดินออกมาจากร้าน
แต่ตลอดเวลานั้น… มาตาลดาไม่สบตาใครเลยแม้แต่วินาทีเดียว
เธอหยุดยืน ก่อนจะยื่นมือไปข้างหน้า น้ำเสียงเรียบ นิ่ง และห่างเหิน
“ขอกุญแจรถฉันด้วยค่ะ…เจ้านาย”
เพียงคำเดียว แต่กลับทำให้ฌาลัลล์ชะงัก คำว่า เจ้านาย เย็นชา ห่างไกล และไม่เคยเป็นคำที่เธอเรียกเขามาก่อน
หัวใจเขากระตุกวูบ ราวกับคนที่กำลังถูกจับผิด
หรือบางที… อาจเป็นเพราะคำตอบที่เขายังไม่ทันได้พูด
คำตอบเดียวกับที่ธาวินถามไปก่อนหน้านั้น ฌาลัลล์กำกุญแจในมือไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ
“กุญแจอะไร ผมมารถคุณ”
เขาขยับเข้าไปใกล้อีกนิด
“คุณก็ต้องไปส่งผมสิ”
คำพูดนั้นเหมือนเดิม แต่บรรยากาศ…ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
มาตา
