ตอนที่ 35
มาตาลดาแทบลืมหายใจ
“ห๊ะ…ส…สวัสดีค่ะ…”
เสียงเธอเบาราวกับหลุดออกมาจากลำคอ ก่อนจะสาวเท้าหนีแทบไม่เป็นกระบวน ข้างหลัง เสียงหัวเราะต่ำๆ ของฌาลัลล์ดังแผ่ว เต็มไปด้วยความพอใจ
"ติดกับแล้วจริงๆ…คุณนายเซอร์ของผม"
มาตาลดาลงลิฟต์มาถึงชั้นล่าง กำลังจะตรงไปยังลานจอดรถ แต่แล้วสายตาของเธอก็ชะงัก…
ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น
บนจอแอลอีดีขนาดมหึมา สูงตระหง่านราวตึกยี่สิบห้าชั้น คือภาพของ เธอชื่อของเธอ และผลงานของเธอ
ทุกอย่างสลับกันฉายเด่นชัดบนผืนตึกสูง ราวกับประกาศให้ทั้งเมืองรู้
มาตาลดายกมือขึ้นปิดปากโดยไม่รู้ตัว
"แม่เจ้า…นี่เขาทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ"
แต่เพียงชั่วอึดใจเดียว เธอก็กำหมัดแน่น สูดลมหายใจลึก
ไม่!!!
"มาตาลดา เธอห้ามใจอ่อน"
"เธอจะไม่มีวัน… ไม่มีวันกลับเข้ามาเหยียบที่นี่อีกเป็นอันขาด"
เธอเอ่ยกับตัวเองอย่างหนักแน่น ก่อนจะเดินฉับๆ ไปขึ้นรถของเธอทันที
โรงพยาบาลวายุคีรินทร์
