ตอนที่ 46
มาตาลดาหันขวับมาเถียงทันที ใบหน้างอนชัดเจนจนปิดไม่มิด
“ก็ไม่แน่นะคะ”
เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เสียงแข็งกว่าเดิมนิดเดียว
“คนอย่างคุณมันทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว”
คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มของฌาลัลล์ค่อยๆ ลึกขึ้น ดวงตาฉายแววพอใจอย่างไม่ปิดบัง
เขาโน้มตัวเข้าใกล้เธออีกนิด ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำช้า ชัดเจนทุกถ้อยคำ
“ผมทำได้หลายอย่างจริง”
สายตาคมสบเข้ากับดวงตาเธอโดยตรง
“แต่ถ้าเป็นเพื่อนคุณ…ผมไม่คิดจะมองเลยสักนิด”
เขาหยุดไว้ตรงนั้น ปล่อยให้คำพูดค้างอยู่กลางอากาศ
“เพราะตอนนี้ ผมสนใจแค่คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมคนเดียว”
แก้มของมาตาลดาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อย แต่ปลายปากกลับยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
ปากดีจริง…แต่ทำไมใจมันเต้นแรงแบบนี้นะ ในใจแอบเขินจนอยากจะบิดตัว นี่เขากำลังจีบฉันอยู่ใช่มั้ย
ไม่นานนัก เจนจิราก็มาถึง เธอบึ่งตรงมายังโต๊ะห้าทันทีตามที่มาตาลดาบอกไว้ เสียงหวาน
