เมื่อเดินทางมาถึงห้างสรรพสินค้าในตัวเมือง ทั้งสามเดินเข้ามาในร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ที่ตกแต่งสไตล์อบอุ่นด้วยไม้สีอ่อนและต้นไม้กระถางวางเรียงรายตามมุมต่าง ๆ
บรรยากาศชวนให้รู้สึกเหมือนอยู่บ้าน น้องวินตื่นตาตื่นใจทันทีที่เห็นโซนขนมและมุมหนังสือเด็ก เจ้าตัวรีบจูงมือแม่เดินไปเลือกโต๊ะที่ใกล้หน้าต่างที่สุดอย่างร่าเริง
“น้องวินเอาข้าวผัดกุ้งนะครับ” เจ้าตัวน้อยชี้ที่รูปภาพเมนูพลางบอกคุณลุงว่าอยากทานอะไร
“ครับ...ได้เลย” เหมันต์ยื่นมือรับเมนูจากลูกชายตัวน้อยก่อนจะหันมาทางญาดา “คุณจะทานอะไรดี ปลาหมึกผัดไข่เค็มไหม”
ญาดายกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะฉีกยิ้ม และเอ่ยเสียงราบเรียบแต่เจือแววประชด “ขอบคุณค่ะที่แนะนำ แต่ฉันแพ้ปลาหมึก!”
เมื่อได้ยินดังนั้นเหมันต์ก็หน้าเจื่อนทันที ความรู้สึกผิดฉายชัดในดวงตา ตั้งใจจะเอาชนะใจผู้หญิงที่รักแต่ดันพลาดท่าอีกตามเคย
“ญาดา...ฉันขอโทษ”
พนักงานสาวที่ยืนรอรับออร์เดอร์อมยิ้มอย
