รถ SUV สีดำจอดเงียบอยู่หน้าโกดังร้างริมชานเมือง เหมันต์เดินลงจากรถพร้อมญาดาและลูกน้องชุดเล็ก เขากวาดตามองบริเวณโดยรอบอย่างระแวดระวัง ก่อนหันไปสั่งการด้วยเสียงแน่นิ่ง
“พวกมึงคอยตามอยู่ห่าง ๆ อย่าให้มันจับสังเกตได้เพราะถ้าไอ้วิทูรมันไหวตัวทัน ลูกกูจะเป็นอันตรายได้”
“ครับ คุณเหมันต์”
ลูกน้องทุกคนพยักหน้ารับคำ เขาจึงหันกลับไปจับมือญาดาแน่น พร้อมกระเป๋าเงินใบใหญ่ในมืออีกข้าง
ทั้งคู่เดินเข้ามาในโกดังร้าง กลิ่นฝุ่นกลิ่นสนิมในอากาศทำให้ญาดายกมือขึ้นมาปิดจมูก
ความกังวลกัดกินหัวใจทุกย่างก้าว เธอกำมือเหมันต์แน่นจนเขารู้สึกได้
เสียงภายในโกดังเงียบสนิทเกินจะไว้วางใจ เหมันต์ชะงักฝีเท้าและเงยหน้ามองไปยังชั้นสองทันที เมื่อเสียงสะอื้นเบา ๆ ดังขึ้น
“คุณแม่! คุณลุง! ช่วยวินด้วย ฮือ ๆ ...ฮึก”
“น้องวิน!” ดวงตาของญาดาเบิกกว้างเธอเงยหน้ามองลูกชายหัวแก้วหัวแหวนถูกจับมือไว้โดยชายสูงวัยที่เธอเรียกว่า ‘พ่อ’
