โรงพยาบาลเอกชน
ญาดาถูกพาเข้าไปในห้องรอคลอด ความปวดร้าวเริ่มถาโถมเข้ามาเป็นระยะถี่ขึ้นเรื่อย ๆ เหมันต์นั่งอยู่ข้างเตียง ไม่ยอมปล่อยมือเธอเลยแม้แต่นาทีเดียว เขาทั้งคอยเช็ดเหงื่อ ลูบผม และพูดให้กำลังใจอยู่ตลอด
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เมื่อเห็นภรรยาต้องเผชิญความทรมานจากช่วงเวลาแห่งการรอคลอด
“ถ้าเจ็บแทนได้ ฉันยอมทุกอย่าง…” เขาได้แต่ภาวนาในใจ
จนในที่สุดแพทย์และพยาบาลก็พาญาดาเข้าห้องคลอด หลังปรึกษาร่วมกับแพทย์ ญาดาตัดสินใจเลือกคลอดธรรมชาติเหมือนครั้งก่อน แม้จะรู้ดีว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหน
เสียงร้องเจ็บปวดกึกก้องไปทั่วห้องคลอด มือของเหมันต์ที่ชุ่มเหงื่อยังคงกุมเมื่อเธอแน่นไม่ปล่อย
และแล้ววินาทีสำคัญก็มาถึง...
13.51 น.
เสียงร้องของทารกน้อยก็ดังขึ้นอย่างชัดเจน คุณพยาบาลอุ้มร่างเล็ก ๆ และห่อผ้าออกมาวางไว้บนหน้าอกของญาดา เป็นวินาทีแรกที่ทั้งคู่ได้เห็นลูกสาวตัวเองหลังจากรอมาเก้าเดือน
น
