15:45 นาฬิกา
ภูเดินฮัมเพลงพร้อมกับสาวเท้าเดินออกมาจากห้องนอนอย่างมีความสุข ในมือหนาของเขามีถาดอาหารที่ว่างเปล่า
"มีความสุขจริงนะ ตาภู" อารยาพูดแซวลูกชายด้วยสีหน้าเปื้อนรอยยิ้ม เธอมาที่นี่เพื่อดูแลความเรียบร้อยของงานเลี้ยงช่วยภริตาแม่ของพลอยดาว
"หึ ผมกำลังมีความสุขจริง ๆ ครับแม่ ว่าแต่แม่มาแต่หัววันเลยนะครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ" ภูสาวเท้าเดินไปวางถาดในมือลงที่เคาน์เตอร์ในครัวแล้วเดินกลับมาหาแม่ ๆ ทั้งสองคนในห้องรับแขก
"แต่หัววันอะไรลูกนี่มันจะสี่โมงเย็นแล้วนะ เดี๋ยวอีกหน่อยช่างแต่งหน้า ช่างทำผมของหนูพลอยดาวก็จะมาแล้ว เย็นนี้ลูกสะใภ้ของแม่ต้องสวยที่สุด" อารยาพูดขึ้นอย่างปลาบปลื้มในตัวของลูกสะใภ้อย่างพลอยดาว
"นั่นสิ แล้วนี่น้องอยู่ไหนล่ะตาภู" ภริตามองขึ้นไปด้านบนชั้นสองแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของลูกสาวที่จะเดินลงมาเลย
"อ้อ... แบบว่า เอ่อ... ผมรังแกน้องนิดหน่อยครับ น้องเลยดูเพลีย ๆ ผมเลยให้พัก
