ตอนที่ 6 แคปชั่นหวาน ๆ

13:10 นาฬิกา หลังจากทานอาหารเสร็จตะวันก็พาพลอยดาวเดินย่อยอาหารด้วยการเดินไปซื้อเสื้อผ้า ซื้อกระเป๋าและของแบรนด์เนมต่าง ๆ ที่พลอยดาวชอบและอยากได้ "พลอยดาวดูกระเป๋าใบนี้สิเหมาะกับพลอยดาวมากเลย" เมื่อเดินมาถึงช็อปกระเป๋าแบรนด์เนม ตะวันก็เหลือบสายตาไปเห็นกระเป๋าที่พึ่งออกใหม่ ซึ่งแน่นอนว่าเขานั้นก็ตาถึงจึงอยากให้พลอยดาวนั้นได้ครอบครอง "สวยจริง ๆ ด้วยค่ะพี่ตะวัน" เมื่อดวงตากลมโตช้อนมองไปตามนิ้วเรียวยาวของตะวันเธอก็ถึงกับตาลุกวาว เพราะกระเป๋าแบรนด์นี้เธอเคยดูจากช็อปต่างประเทศผ่านโลกโซเชียลมาและเธอก็รอเวลาที่กระเป๋าแบรนด์นี้จะมาที่ช็อปไทยเพราะรุ่นนี้แบรนด์นี้มีแค่ 3 ใบในโลก พึ่บ !!! เมื่อมือเรียวยื่นไปจับกระเป๋าใบที่เธออยากได้แล้ว แต่ทว่ากลับมีมือเรียวของใครบางคนยื่นมาจับด้วยเช่นกัน พลอยดาวจึงค่อย ๆ ช้อนสายตามองไปดูเจ้าของมือเรียวที่กำลังจับกระเป๋าใบเดียวกันกับเธออยู่อย่างช้า ๆ ก่อนจะอุทานออกมาว่า... "ยัยเชอร์รี่เน่า !!!" พลอยดาวสบถออกมาเสียงดังทำเอาเชอร์รี่ที่จำพลอยดาวได้ ก็มองจิกด้วยสายตาอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน "หึ เปลี่ยนคนควงแล้วเหรอ" เชอร์รี่ปล่อยมือจากกระเป๋าใบสวยแล้วหมุนตัวมาพูดแซะสาวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่อหน้าคนในช็อปเสียงดัง ทำเอาคนที่กำลังเลือกซื้อกระเป๋าอยู่นั้นต่างพากันหันมาให้ความสนใจเธอเป็นอย่างมาก "หึ ทำไมก็คนมันสวยอะอิจฉาเหรอ หึ น่าสงสารจริง เป็นถึงดาราดังลงทุนไปอ่อยผู้ชายถึงที่ เขาก็ยังไม่เอา ฮ่า ๆ" เมื่อมีคนเปิดมันก็ต้องมีคนตาม มีเหรอคนอย่างพลอยดาวจะยอมคน หึ คิดผิดแล้ว แซะมาแซะกลับไม่โกงอยู่แล้ว พลอยดาวเองก็สวนกลับแบบไม่สนโลก ซึ่งคำพูดของเธอนั้นมันก็เสียงดังฟังชัดจนทำเอาทุกคนที่ได้ยินต่างพากันเริ่มซุบซิบกันใหญ่ "เชอร์รี่เราต้องรีบกลับแล้วนะ ถ้าตกเป็นข่าวมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่นะ" ทันทีที่พลอยดาวพูดจบ ผู้จัดการส่วนตัวของดาราสาวก็รีบเดินเข้ามากระซิบลงข้างหูดาราสาวทันที เมื่อเธอเห็นผู้คนที่กำลังยืนดูอยู่เริ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิป "อร๊ายยย !!! ฝากไว้ก่อนเถอะยัยเด็กเหลือขอ" เชอร์รี่สบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสีย ที่ไม่สามารถต่อกรกับสาวน้อยอย่างพลอยดาวได้เพราะเธอต้องเซฟตัวเองต่อหน้าเหล่าแฟนคลับเธอ จึงได้แต่หมุนตัวกลับแล้วเดินออกไปอย่างหัวเสีย "ไม่รับฝากนะคะ มันหนัก" พลอยดาวตะโกนตามหลังดาราสาวเสียงดังก่อนจะหันมาลอบหัวเราะกับตะวันเบา ๆ "ร้ายเหมือนกันนะเรา" ตะวันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมือหนาพลางยกขึ้นไปลูบลงที่ศีรษะของเธอเบา ๆ เขาไม่แปลกใจเลยสักนิดที่ทำไมพลอยดาวถึงเป็นคนเก่งไม่ยอมคนแบบนี้เพราะตอนเด็ก ๆ เธอก็ไม่ยอมคนและสู้เพื่อความถูกต้องมาตลอดเช่นกัน "เปล่าร้ายสักหน่อยเขาเรียกว่ามีคนเปิด ก็ต้องมีคนตามค่ะ พลอยดาวก็เลยตามแบบสับ ๆ ไปเลย ฮ่า ๆ" เธอยังคงอธิบายให้ตะวันฟังด้วยเสียงหัวเราะอย่างสะใจที่ทำให้ดาราสาวอารมณ์เสียต่อหน้าผู้คนเยอะ ๆ ได้ "งั้นเอาใบนี้แล้วกันนะ อยากซื้ออะไรอีกมั้ย" หลังจากที่ตะวันจ่ายเงินค่ากระเป๋าแบรนด์เนมเสร็จก็ได้เอ่ยถามพลอยดาวอีกครั้ง "ไม่ค่ะ อารมณ์ไม่ดีละ พลอยดาวอยากกลับบ้านแล้วค่ะ" พูดจบพลอยดาวก็เดินนำตะวันออกไปทันที ตะวันเองที่เห็นเช่นนั้นก็เร่งฝีเท้าวิ่งตามไปติด ๆ เมื่อตะวันวิ่งตามพลอยดาวมาจนถึงลานจอดรถทั้งสองก็พากันเดินทางกลับบ้านพลอยดาวทันที โดยระหว่างทางตะวันก็ชวนพลอยดาวพูดคุยตามปกติซึ่งพลอยดาวเองก็ร่าเริงคุยไม่หยุด เพียงแค่ตอนที่เธออยู่ในห้างนั้นอารมณ์หงุดหงิดมันพลุ่งพล่านเฉย ๆ (ภูวินทร์) หลังจากเช็คงานในโน้ตบุ๊กเสร็จมือหนาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรหายีนส์เลขาส่วนตัวของเขา เพื่อพูดคุยเรื่องงานและวันที่เขาต้องเข้าประชุม แต่ทว่าเมื่อเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก็เห็นแจ้งเตือนโพสต์ของตะวันจาก lnstagram ที่เขากับตะวันนั้นฟอลโลว์กันเอาไว้ เมื่อความสงสัยมันบีบบังคับให้มือหนากดเข้าไปดู เขาก็ถึงกับขบกรามแน่นเมื่อเห็นรูปคู่ของพลอยดาวกับตะวันไปทานอาหารด้วยกัน แถมยังใส่แคปชั่นหวาน ๆ ราวกับว่าพวกเขาทั้งสองนั้นเป็นคู่รักกัน ภูเลือกที่จะปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรู โดยไม่ทันที่จะได้ติดต่อหายีนส์เลขาส่วนตัว ก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างด้วยสีหน้าท่าทางปกติโดยไม่มีใครรู้ว่าเขานั้นกำลังคิดจะทำอะไรและจะไปไหน "อ้าวภูลูกจะไปไหนเหรอจ๊ะ" เมื่อภูสาวเท้าเดินลงมาถึงชั้นล่างอารยาที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่นั้นก็เอ่ยถามลูกชายสุดที่รักด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนกับที่เธอเคยถามอยู่ทุก ๆ วัน "ผมจะกลับเพนต์เฮาส์ครับ" ภูเอ่ยตอบอารยาแม่ของเขาด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ ใบหน้าหล่อนิ่งเฉย ก่อนจะสาวเท้าเดินไปขึ้นรถราคาแพงของเขาที่จอดอยู่ลานจอดรถทันที "อะไรของเขานะลูกคนนี้" เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของลูกชายนิ่งราวกับก้อนน้ำแข็งอารยาก็ถึงกับสบถตามหลังเบา ๆ ทันที (พลอยดาว) หลังจากนั่งรถออกมาจากห้างจนใกล้จะถึงบ้านอยู่แล้วนั้น จู่ ๆ ตะวันก็เอ่ยขึ้น... "ไปเที่ยวที่ผับพี่มั้ย" เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อหลายวันก่อนเขาเคยเอ่ยปากชวนเธอไปเที่ยวที่ผับของเขา แต่ทว่าเขาก็ยังไม่ทันจะได้คำตอบเลยสายก็ตัดไปเสียก่อน วันนี้เขาจึงเอ่ยปากชวนเธออีกครั้ง "วันนี้เลยเหรอคะพี่ตะวัน" เมื่อได้ยินตะวันชวนไปเที่ยวผับพลอยดาวก็รีบหันใบหน้าสวยไปมองเขากลับทันที "ใช่ครับ" ตะวันเองก็พยักใบหน้าหล่อตอบด้วยรอยยิ้ม "แต่พรุ่งนี้พลอยดาวต้องเริ่มฝึกงานแล้วนะคะ พลอยดาวจะตื่นไปฝึกงานไหวมั้ย ฮ่า ๆ" พลอยดาวเอ่ยออกไปแบบติดตลก ใจหนึ่งก็อยากไปเที่ยวที่ผับกับตะวันแต่ทว่าอีกใจก็อยากไปหาภู ชายหนุ่มที่เธอนั้นชอบและรักเขามาก ส่วนเรื่องตื่นไปฝึกงานงั้นเหรอ เธอไหวอยู่แล้วเรื่องอะไรที่เธอจะไม่ไหว "อ้อ งั้นก็ดื่มน้อย ๆ ก็ได้พี่นั่งคุมอยู่ไม่ต้องห่วง" ตะวันเองที่อยากให้พลอยดาวไปเที่ยว ไปเห็นที่ทำงานของตนก็เอ่ยชวนพร้อมกับข้อเสนอการดูแลเอาใจใส่ของเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทันที "งั้นเอางี้มั้ยคะ พลอยดาวขอลองฝึกงานดูก่อนสัก 2-3 วัน เดี๋ยวพลอยดาวจะไปฉลองกับเพื่อนที่ผับพี่ตะวันค่ะ" พลอยเอ่ยออกไปตามความคิดของเธอเพราะเธออยากลองฝึกงานดูก่อนแล้วค่อยไปเที่ยว ซึ่งแน่นอนว่าการที่เธอจะไปผับเธอก็ไม่สามารถขาดพั้นซ์เพื่อนรักของเธอได้ "งั้นเอาตามที่พลอยดาวพูดก็ได้... ยังไงพลอยดาวต้องไปนะ พี่จะเป็นเจ้ามือเองพี่อยากให้พลอยดาวไปจริง ๆ" "พลอยดาวสัญญาค่ะ" เธอเอ่ยตอบตะวันด้วยรอยยิ้ม ซึ่งตะวันเองที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มตอบกลับอย่างดีใจก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาขับรถไปส่งพลอยดาวที่บ้านด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม