บทที่ 2 ชีวิตที่แสนอาภัพ

ตมิสา จันทรเกียรติ ชื่อเล่น เตยหอม อายุ 21 ปี สูง 160 เซนติเมตร สัญชาติไทยเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 4 เธอเป็นหญิงสาวร่างเล็กตัวน้อยผิวขาวผมดกดำ และมีหน้าตาที่ดูคมสวย เธอมีพี่ชายต่างแม่หนึ่งคนคือ เตชินแต่เธอกับพี่ชายนั้นไม่ได้สนิทสนมกันเท่าไรนัก และครอบครัวของเตชินเองก็ไม่ได้ชอบตมิสาเท่าไร เธอจึงต้องดูแลตัวเองทั้งเรื่องการส่งตัวเองเรียน และการใช้จ่ายส่วนตัว ชีวิตของตมิสาจึงค่อนข้างจะลำบาก เพราะเธอจะต้องทำงานไปด้วยและเรียนไปด้วย เธอจึงเหนื่อยว่าพี่ชายของเธอเตชินมาก เพราะพี่ชายนั้น มีทางบ้านคอยส่งเสียดูแลทุกอย่าง แต่ดีที่ตมิสาเธอเป็นเด็กขยัน และอดทนฝ่าฟันทุกอย่างมาได้ด้วยตัวของเธอเอง ตมิสามีนิสัยอ่อนน้อมถ่อมตน จึงมีคนเอ็นดูและรักเธออยู่มาก แต่ลึก ๆ แล้วเธอเองก็เป็นคนที่อ่อนนอกแข็งในอยู่เหมือนกัน ตมิสาเธอตัวคนเดียวมาตั้งแต่เด็ก แม่ของเธอจากเธอไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ตั้งแต่เธอยังเด็กมากแทบจะจำความไม่ได้ แต่เธอโตมาได้เพราะพ่อจ้างแม่นมมาคอยดูแล แม่ของเตชินไม่ชอบตมิสาเพราะถือว่าตมิสาเป็นลูกเมียน้อย เพราะแม่ของเธอมาทีหลัง จึงคอยกลั่นแกล้งตมิสามาตั้งแต่เด็กจนโต และสั่งห้ามเตชินช่วยเหลือน้องมาตั้งแต่เตชินอายุ 13 ปี เตชินจึงซึมซับพฤติกรรมพวกนี้มาจนโต และไม่เคยดูแลตมิสาในฐานะพี่เลยสักครั้ง ตมิสาไม่เคยถือโทษโกรธเตชิน เพียงแต่น้อยใจที่พี่ชายคนเดียวของเธอไม่เคยรักเธอเลย ส่วนพ่อของเธอทำงานอยู่ที่ต่างประเทศไม่เคยกลับมาเลยตั้งแต่แม่ของเธอตาย จึงฝากตมิสาไว้กับแม่ของเตชินมาตลอด และส่งเงินให้เพื่อเป็นค่าดูแลตมิสา ซึ่งพ่อของเธอไม่เคยรู้เลยว่าตมิสาต้องเจอกับอะไรบ้าง เพราะเชื่อใจว่าแม่ของเตชินจะดูแลตมิสาได้ดี ตมิสาเองไม่ได้โกรธเตชินหรือแม่ของเขาเลยเธอเข้าใจว่าเหตุการณ์เป็นเช่นไร แค่พวกเขาเลี้ยงเธอมาจนโตได้ขนาดนี้ก็ถือว่าเป็นบุญคุณยิ่งนัก เธอจะตอบแทนบุญคุณแม่ของเตชินแน่นอนทุก ๆ วันของตมิสานอกจากไปเรียนแล้วเธอจะต้องหางานทำรับจ็อบไปวัน ๆ เพื่อหาเงินส่งเสียตัวเอง ชีวิตของเธอไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไรนักเพราะบ้านหลังนั้นเป็นบ้านของแม่เคยชิน บางครั้งเธอจึงอยู่หอพัก แต่มันก็แลกกับการที่เธอต้องหาเงินมากขึ้นเพื่อจ่ายค่าหอพัก ค่ากิน ค่าเทอม ตมิสาทำงานทุกอย่างโดยไม่เลือกงาน เด็กอายุ 21 ปีที่ผ่านประสบการณ์อาชีพมานับร้อยอาชีพ มีประสบการณ์มากกว่าคนที่อายุมากกว่าเธอหลายเท่าถือว่าเธอเป็นเด็กที่สู้ชีวิตมาก ตมิสามีเพื่อนที่เรียนด้วยกันอยู่ไม่กี่คนส่วนใหญ่จะเป็นเพื่อนที่ทำงานของเธอมากกว่า เพราะเธอไม่ค่อยได้มีสังคมเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ ที่ได้ไปปาร์ตี้ด้วยกันบ่อย ๆ “รีบไปทำงานอีกแล้วเหรอ” โบนัสเพื่อนสนิทที่สุดในมหาลัยถามเธอ เธอเป็นเพื่อนคนเดียวที่ตมิสาคอยปรึกษาปัญหาทุกอย่างอยู่บ่อยครั้ง “ใช่ วันนี้ฉันรับงานเสริมต้องรีบไป” ตมิสาบอกโบนัสแล้วรีบเก็บหนังสือและอุปกรณ์การเรียนลงกระเป๋าสะพาย “ช่วงนี้เธอรับงานเยอะจัง เงินไม่พอใช้อีกแล้วเหรอ” โบนัสถามตมิสาด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นเพื่อนทำงานหนักทุกวันเพราะต้องหาเงินส่งตัวเองเรียน “ก็พี่เตชินไม่ส่งเงินเดือนนี้มาให้ฉันเลยก็เลยต้องทำงานเพิ่ม” ตมิสาเล่าให้โบนัสฟังถึงพี่ชายของเธอ “พี่เธอนี่ก็โตแล้วนะทำไมยังคิดไม่ได้สักที” โบนัสบ่นเพราะสงสารที่เพื่อนต้องลำบากแบบนี้ “ช่างเถอะ ฉันชินแล้วแหละ”ตมิสาบอกเพื่อนของเธอก่อนจะส่งยิ้มอ่อน ๆ ให้แล้วจึงขอตัวกลับก่อน “ฉันกลับก่อนนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้” ตมิสาโบกมือลาโบนัส เธอรีบออกมาจากมหาลัยโดยเร็วที่สุดเพราะกลัวจะไปที่ทำงานสาย วันนี้เธอมีงานแจกใบปลิวที่ห้างเลเยอร์ในตัวเมืองซึ่งระยะทางห่างกับมหาลัยที่เธออยู่ค่อนข้างเยอะ เธอนั่งรถโดยสารประจำทางมากว่าจะถึงที่ห้างเลเยอร์ใช้เวลาเยอะมากจนทำให้เธอมาสาย “สวัสดีค่ะ หนูเตยหอมที่นัดไว้ค่ะ” ตมิสารีบวิ่งเข้ามาในห้างและมายังจุดนัดพบทันที “ฉันนัดเธอกี่โมง แล้วเธอมากี่โมง” หัวหน้างานที่จ้างเธอดุเธอทันทีที่ตมิสามาถึงและมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า “ขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ หนูจะทำงานนอกเวลาเพิ่มให้เป็นการชดเชยเวลาที่เสียไปนะคะ” ตมิสายื่นข้อเสนอให้หัวหน้างานเพื่อเป็นการรับผิดชอบที่เธอมาสาย “อืม รีบไปแต่งตัวซะ แล้วสถานที่แจกใบปลิวของเธอคือโซน B” หัวหน้างานยื่นชุดมาสคอตหมีสีน้ำตาลให้เธอ “ได้ค่ะ สักครู่นะคะ” ตมิสารับชุดมาจากหัวหน้างานแล้วรีบเข้ามาเปลี่ยนชุดในห้องน้ำของห้างทันทีก่อนจะออกไปนับใบปลิวจากหัวหน้า “นี่ใบปลิวที่เธอต้องแจก แจกให้หมดนี่เธอถึงจะกลับได้” หัวหน้ายื่นใบปลิวกองใหญ่ให้เธอเป็นจำนวนนับร้อยใบ ‘จะแจกหมดไหมวันนี้’ ตมิสาคิดในใจแต่ไม่กล้าพูดออกไปเธอรับใบปลิวมาแล้วเดินไปยังโซน B ทันที ‘นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง x นางแบบสุดแซ่บร่วมลงทุนผลงานธุรกิจที่น่าสนใจ ร่วมลงทุนเป็นหุ้นส่วนได้ที่นี่ บ.แทนคุณ’ ข้อความในใบปลิวที่เธอต้องแจกนั้นเกี่ยวกับนักธุรกิจ ซึ่งในห้างน้อยมากที่จะมีใครสนใจใบปลิวเกี่ยวกับธุรกิจหลักทรัพย์พวกนี้ “ฉันจะแจกหมดไหมแบบนี้” ตมิสาบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะรีบตั้งหน้าตั้งตาแจกใบปลิวแก่ลูกค้าที่เดินผ่านไปมา ตอนนี้ก็เป็นเวลาใกล้ค่ำแล้วเธอจะแจกใบปลิวได้ก่อนห้างปิดไหม ตมิสายังคงมุ่งหน้าแจกใบปลิวต่อไป มีทั้งลูกค้าที่รับและไม่รับใบปลิว บางคนรับแล้วโยนทิ้งต่อหน้าเธอก็มี อีกไม่กี่ชั่วโมงห้างจะปิดแล้วลูกค้าที่มาเดินห้างก็น้อยลง ยากนักที่เธอจะแจกใบปลิวได้หมดทันเวลา “เดี๋ยวพี่ช่วยเอาไปแจกที่โซน c นะฝั่งโน้นมีลูกค้าเยอะอยู่น่าจะหมดพอดี” จู่ ๆ ก็มีพี่หมีมาสคอตด้วยกันเดินเข้ามาขอช่วยเธอ “อ่อ ขอบคุณมากเลยนะคะ” ตมิสาขอบคุณพี่หมีมาสคอตด้วยใจจริง เธอโล่งใจที่แจกใบปลิวได้ก่อนเวลาห้างปิดเธอจึงเดินมายังจุดนัดหมายอีกรอบเพื่อรับเงินค่าจ้าง “นี่ค่าจ้างของเธอ ถ้ารอบหน้ามาสายอีกฉันจะหักค่าจ้าง” หัวหน้างานยื่นเงินให้ตมิสาจำนวน 500 บาทก่อนจะบ่นตมิสายกใหญ่ ก่อนเดินออกมาตมิสาเห็นพี่หมีมาสคอตใจดีที่ช่วยเธอไว้จึงเดินไปทักทาย “สวัสดีค่ะ หนูชื่อตมิสา เรียกว่าเตยหอม ขอบคุณที่พี่ช่วยหนูแจกใบปลิวนะคะ” ตมิสายกมือไหว้ขอบคุณพี่หมีมาสคอตที่ช่วยเธอไว้ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้กลับบ้าน “อ่อ ไม่เป็นไรหรอกถือว่าช่วย ๆ กันห้างจะปิดแล้วเธอแจกแค่โซนนั้นไม่มีทางหมดแน่” พี่หมีมาสคอตบอกเธอ “ลืมบอก พี่ชื่อใบบัว ยินดีที่ได้รู้จักนะ” ใบบัวหันมาส่งยิ้มให้ตมิสาอย่างเป็นมิตร “เธอยังเด็กอยู่เลย หางานทำไปเรียนไปเหรอ” ใบบัวถามตมิสาเมื่อเห็นเธอเปลี่ยนจากชุดมาสคอตมาใส่เครื่องแบบนักศึกษา “อ๋อ ใช่ค่ะหนูมาหาเงินจ่ายค่าหอ และหาเงินส่งตัวเองเรียน” ตมิสาบอกและส่งยิ้มให้คนตรงหน้าอย่างเป็นมิตร “ขยันจังเลยนะ งั้นถ้าพี่มีงานเงินดี ๆ จะแนะนำนะ” ใบบัวบอกก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “ขอเบอร์มือถือเธอไว้หน่อยเผื่อพี่มีงานจะโทรไปบอก” ใบบัวบอกตมิสา “ได้ค่ะ ยินดีเลย เบอร์09x-xxx-xxxx” ตมิสาให้เบอร์มือถือกับใบบัวไปเพื่อหวังจะได้งานเพิ่มขึ้น ก่อนที่จะขอตัวแยกย้ายออกมาเพื่อเดินทางกลับ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วยังดีที่เธอมาทันรถโดยสารเที่ยวสุดท้ายของวัน กว่าจะเดินทางถึงหอพักก็คงดึกมาก แถมพรุ่งนี้เธอยังมีเรียนในตอนเช้าอีก