หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลอาซานพาฉันมาที่บ้านใหญ่ วันนั้นฉันไม่ให้เขาลงเพจโรงพยาบาล เขาก็เลยประกาศข่าวดีในกรุ๊ปไลน์ใหญ่ด้วยการถ่ายรูปนิ้วฉันที่สวมแหวนแต่งงาน แค่เพียงรูปเดียวก็สร้างความฮือฮาให้คนทั้งกรุ๊ปตื่นตัว
“ในที่สุดน้องซนก็กลับมาอยู่กับซาน ย่าดีใจมากนะลูก ชีวิตนี้ไม่มีอะไรดีมากไปกว่านี้อีกแล้ว” คุณทวดไลลาเอ่ยด้วยใบหน้าที่เปรี่ยมไปด้วยความสุข น้ำเสียงของท่านสั่นเครือน้ำตาก็เอ่อล้น แต่ว่าท่านยิ้ม
“คุณทวดคะ”
“ย่าสิลูก ต้องเรียกย่าแล้วนะ ย่ารอให้น้องซนกลับมาเรียกย่าว่าย่าแบบนี้นานมาก ๆ ต่อไปต้องเรียกแบบนี้ตลอด ห้ามเปลี่ยนไปเรียกทวดอีกนะคะ” น้ำตาที่เอ่อล้นไม่นานก็ไหลริน
“ค่ะคุณย่า ต่อไปซนจะเรียกคุณย่าตลอดนะคะ” ฉันโผกอดคุณทวดไลลา ท่านกอด ลูบหลังฉันแล้วก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
“คราวนี้ถ้าซานต้าทำน้องซนเสียใจย่าจะไม่พูดกับซานต้าอีกตลอดไป” คุณย่าพูดทั้งที่กำลังร้องไห้
“ถ้างั้นย่าคงต้องพูด
