ฝนตกยาวนานสี่ชั่วโมง เราทำได้เพียงอยู่ด้วยกันในบ้าน ไม่พ้นชวนฉันทำเรื่องอย่างว่าและกินอาหารที่กินค้างไว้ หลังจากฝนหยุดตกฉันบอกให้อาซานมาส่งที่คอนโด ดีที่บ้านพักกับคอนโดไม่ได้ไกลกันมากนักแต่ก็ไม่ได้ถือว่าใกล้ นับเป็นกิโลเมตรก็ประมาณ 50 กิโลเมตร
“เค้าค้างด้วยนะ” อาซานพูดขึ้นตอนที่ใกล้จะถึงคอนโดฉัน
“ค้างทำไม”
“คิดถึง” ตรงเกินไปนะ
“กลับไปทำงานได้แล้วค่ะ”
“เค้ายังไม่อยากห่างบี๋เลย”
“แต่บี๋ต้องทำงานนะ”
“หยุดเพิ่มอีกวันเดียวไม่เป็นไรหรอกที่รัก”
“ถึงอย่างนั้นบี๋ก็ต้องรับผิดชอบกับงานที่ทำสิ บี๋จะขึ้นเป็นผู้บริหารโรงพยาบาลจะทำตามใจเหมือนแต่ก่อนไม่ได้ ซนไม่อยากให้เรื่องรักของเราทำให้ซานเสียงาน”
“พูดขนาดนี้เค้าไปก็ได้ แต่เค้าออกเช้ามืดนะ”
“สรุปคือยังไงก็ต้องค้างกับเค้าใช่ปะ”
“ช่าย ยังไงคืนนี้ก็ต้องได้ค้างกับบี๋ คิดถึง อยากกอด ยังกอดไม่หนำใจเลย”
“ค่า คิดถึงเค้าให้ตลอดเถอะ ไม่ใช่ว่าเค้าไม่ม
