คนตัวเล็กนั่งนิ่ง เอาแต่มองออกไปทางอื่นไม่ยอมสบตาเขาแม้แต่น้อย
“ผมขอโทษ... อย่าเงียบแบบนี้สิครับ” เจไดกระวนกระวายจนนั่งไม่ติดที่ ทั้งพยายามกอดทั้งซบออดอ้อนอยู่แบบนั้น
“ไปทำงานได้แล้วค่ะ ฉันอยากกลับบ้าน” เบลล่าพูดเสียงแข็ง จนเขาต้องจำใจยอมปล่อยมือและเดินกลับไปทำงาน บรรยากาศในห้องทำงานมีเพียงความเงียบสงัด เจไดคอยลอบมองเธอเป็นระยะ แต่ภรรยาตัวดีกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองมาทางเขาเลย
หลังจากเคลียร์งานเสร็จ เขาก็พาเธอกลับเพนท์เฮาส์ ตลอดมื้อค่ำเธอไม่ยอมปริปากพูดกับเขาสักคำ จนกระทั่งอาบน้ำเสร็จ เจไดก็กะว่าจะลองง้อเธออีกสักตั้ง
เขาทั้งเดินตามตื๊อเธอต้อยๆ ตั้งแต่ห้องแต่งตัวยันห้องนอน พยายามจะคว้าเอวบางมากอดแต่เธอก็เบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ปลายเตียง
"คุณ... ผมขอโทษ อย่าเงียบแบบนี้สิ เรื่องพวกนั้นมันนานมาแล้วนะ ตอนนั้นผมยังโสดอยู่เลย" เจไดทำเสียงอ้อนพลางนั่งลงบนเตียง พยายามจ
