หลังการประชุมที่ยาวนานเสร็จสิ้น เขายังต้องกลับมาเคลียร์เอกสารต่างๆที่ห้องทำงานอีก วันนี้มันดูวุ่นวายไปหมด ตั้งแต่เรื่องพาลูกสาวไปส่งที่โรงเรียนแล้ว
“ยังเหลืออีกสามงาน...” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้น เต็มไปด้วยความหงุดหงิดและเร่งรีบ ก่อนจะมองดูนาฬิกาที่ข้อมืออย่างร้อนใจ
“ฟิลิกซ์”
“ครับนาย” ลูกน้องคนสนิทรีบก้าวเข้ามาทันที
“ไปรับเจด้าให้ฉันที”เมื่อเห็นว่าไม่น่าจะทัน เขาจึงสั่งลูกน้องให้ไปรับลูกสาวแทน
ฟิลิกซ์หน้าเจื่อน ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี
“จะดีเหรอครับนาย คุณหนูแกตั้งตารอนายมากนะครับ ถ้าเป็นผมไปรับ... ผมเกรงว่า...”
เจไดหลับตาลงนิ่งๆ กองเอกสารตรงหน้าคือภาระที่ทิ้งไม่ได้ ถึงแม้ใจจะห่วงลูกสาวมากแค่ไหน
“ไม่เป็นไร... เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
แม้จะพูดออกไปแบบนั้น แต่ความหนักใจกลับฉายชัดอยู่ในดวงตาคมกริบ รู้อยู่เต็มอกว่าลูกสาวเอาแต่ใจขนาดไหน
“ได้ครับ ”ถึงไม่อยากไป แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ค
