ความกดดันในศาลาไม้กลางสวน พุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ทันทีที่แผ่นหลังของหมอหายลับไปจากสายตา ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ก็ไม่ใช่ความสงบ แต่เป็นพายุที่กำลังตั้งเค้า เตรียมถล่มคนตรงหน้าทันที สายตาคมกริบ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
“อาวรณ์มันมากนักเหรอ!ถึงต้องดิ้นรนมาพรอดรักกันถึงที่นี่ ผมคิดว่าคุณแค่คิดถึงบ้าน คิดถึงปู่ คิดถึงพ่อแม่ แต่เปล่าเลย คุณตั้งใจตื่นแต่เช้าแต่งตัวสวย เพื่อมาเจอมัน”
คำกล่าวหาที่พ่นออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท
แต่กลับบีบรัดจนเธอแทบหายใจไม่ออก เบลล่ารู้สึกชาไปทั้งหน้า เธอเม้มริมฝีปากแน่น กระพริบตาถี่ เพื่อไล่หยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาด้วยความน้อยใจและโมโห ที่ถูกมองข้ามความบริสุทธิ์ใจที่เธอมีต่อหมอ
“พูดมาสิเบลล่า ปฏิเสธผมมาสิ ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจมาหามัน”
เมื่อเห็นเธอยังนิ่ง เจไดก็ยิ่งขยับเข้าไปใกล้ เบลล่าเชิดหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาโกรธจัดไม่แพ้กัน เธอตัดสินใจฟาดกลับด้วยความเจ็บป
