หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ เบลล่ายืนมองตัวเองในกระจกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เหมือนยังไม่ชินกับสภาพตัวเองเท่าไรนัก เธอหันกลับมามองเตียงนอน กลีบกุหลาบสีแดงถูกโปรยเต็มไปหมดจนแทบไม่เห็นผ้าปูด้านล่าง “ใครมันจะไปนอนแบบนี้กัน…” เธอบ่นพึมพำอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเดินไปหาอุปกรณ์ใกล้มือ แล้วเริ่มกวาดกลีบกุหลาบออกอย่างไม่คิดอะไรมาก ร่างบางก้มๆเงยๆอยู่ปลายเตียง มือคอยปัดเศษกลีบดอกไม้ออกไปทีละกอง แกร๊ก! เสียงประตูห้องเปิดออกโดยที่เธอไม่ทันได้สังเกต เจไดเดินเข้ามาในห้องเงียบๆ ภาพแรกที่สะดุดตาเขาทันที คือร่างของคนตรงหน้า เขาหยุดยืนอยู่กับที่ สายตานิ่งค้างโดยไม่รู้ตัว ร่างบางกำลังก้มอยู่ ปลายผมยังชื้นเล็กน้อยทิ้งตัวลงมาแนบแผ่นหลัง ชุดลูกไม้บางเบาที่เธอสวมอยู่แนบไปกับสัดส่วนอย่างเห็นได้ชัด ความยาวของมันยิ่งทำให้ช่วงขาดูยาวและสะดุดตาเกินจะมองผ่าน เขากลืนน้ำลายลงคอช้าๆ ไม่คิดจะหันหนีไปทางอื

