13 สิ่งสำคัญคือใบสมรส

“หนูจะให้โอกาสคนแบบนั้นได้ยังไงคะพ่อ” เบลล่าพูดเสียงแผ่ว ในหัวเต็มไปด้วยความสับสน “คนหนึ่งแต่งเพราะผลประโยชน์และความอยู่รอดของตระกูล ส่วนอีกคนแต่งเพราะถูกบังคับ เรื่องนี้มันไม่มีคำว่ารักอยู่เลยค่ะ หนูยังคิดไม่ออกด้วยซ้ำ ว่ามันจะจบลงยังไง” เซบัสเตียนเงียบไปครู่หนึ่ง สายตานิ่งลึกอย่างคนที่คิดทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว “จะรักหรือไม่รัก มันไม่สำคัญหรอกเบลล่า” เสียงทุ้มของเขาเรียบเย็น “สิ่งสำคัญคือ ลูกต้องมีใบสมรส ลูกต้องเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเจได และลูกต้องมีลูกกับเขาให้เร็วที่สุด” คำพูดนั้นทำให้เบลล่าพูดอะไรไม่ออก ความรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกแน่นอยู่กลางอก เธอไม่อยากร้องไห้ ไม่อยากเสียใจ เพราะแค่ตอนนี้ เธอก็แทบจะเป็นซึมเศร้าอยู่แล้ว “รับปากพ่อสิ เบลล่า” เซบัสเตียนพูดต่อ น้ำเสียงยังคงนิ่งเหมือนเดิม “ว่าลูกจะมีทายาทให้เร็วที่สุด” “ทำไมคะ…” เสียงของเบลล่าสั่นเบาๆ เซบัสเตียนมองลูกสาวตรงๆ ก่อนจะตอบช้าๆ “เพราะสายเลือด…คือสิ่งเดียวที่ผูกผู้ชายไว้ได้จริงๆ ถ้าลูกมีลูกกับเจได เขาจะหนีความรับผิดชอบไม่ได้ เขาจะทิ้งลูกกับเมียไม่ได้ง่ายๆ” แหมะ… หยดน้ำตาไหลลงข้างแก้มของเบลล่าโดยที่เธอแทบไม่รู้ตัว “แต่เด็ก…ไม่ควรเกิดมารับกรรมแบบนี้นะคะพ่อ” เสียงเธอแผ่วลง “แค่ไม่ได้เกิดจากความรัก มันก็เลวร้ายพอแล้ว แต่เด็กคนนี้ยังต้องเกิดมาท่ามกลางความขัดแย้ง ต้องกลายเป็นเครื่องมือของผู้ใหญ่” เธอกลืนน้ำลายก่อนพูดต่อ “มันจะไม่โหดร้ายเกินไปสำหรับเด็กคนหนึ่งเหรอคะ” เซบัสเตียนมองเธอนิ่ง “ไม่เลยลูก” น้ำเสียงของเขามั่นคงอย่างคนที่เชื่อในคำพูดของตัวเอง “มันจะไม่เลวร้ายอะไรเลย ถ้าลูกสามารถควบคุมเจไดได้” เขาพูดช้าๆ ทีละคำ “ถ้าลูกทำให้เขาหันมารักลูกได้” สายตาของเซบัสเตียนนิ่งลึก “เด็กคนนั้นจะไม่ได้เกิดมาในความเลวร้ายเลย ตรงกันข้าม เขาจะเกิดมาพร้อมทุกอย่าง ทั้งอำนาจ ฐานะ และการปกป้องจากสองตระกูลใหญ่” เบลล่าซับน้ำตาลวกๆ เธอเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เหมือนคนที่เข้าใจ…แต่ไม่ได้ยอมรับทั้งหมด “ค่ะ…” เสียงของเธอเบามาก “หนูเข้าใจแล้ว” ถ้าบอกว่าไม่เข้าใจแล้วมันจะมีประโยชอะไรละ “ไปกันเถอะลูก ลูกของพ่อสวยที่สุด งานแต่งครั้งนี้ ผู้หญิงหลายคนคงอิจฉาลูกครึ่งค่อนประเทศ และผู้ชายหลายคนคงอิจฉาเจไดไม่ต่างกัน” เบลล่าไม่พูดอะไรต่อ เพราะรู้ดีว่สสำหรับเธอกับเจไดไม่มีอะไรให้น่าอิจฉาแม้แต่นิดเดียว ร่างบางในชุดสุดหรูลุกขึ้นยืนเงียบๆ และเดินออกไปจากห้องพร้อมเซบัสเตียนผู้เป็นพ่อ ~ห้องจัดเลี้ยงเวลาต่อมา~ เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงเบาๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมสุดหรูระดับประเทศ แขกผู้มีเกียรติจากสองตระกูลใหญ่ยืนพูดคุยกันเบาๆ ในมือแก้ววิสกี้ราคาแพง เฉลิมฉลองความเป็นมงคลให้คู่บ่าวสาว ทันทีที่บานประตูห้องจัดเลี้ยงเปิดออก เสียงพูดคุยทั้งห้องก็เงียบลงทันที เบลล่าปรากฏตัวที่ปลายพรมแดงในชุดเจ้าสาวสีขาวเรียบหรู บนตัวประดับประดาไปด้วยของล้ำค่า เพชรเม็ดงามส่องแสงระบิบระยับ เล่นแสงไฟได้เป็นอย่างดี ผมยาวถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต เผยให้เห็นใบหน้าสวยหวานที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เธอไม่ได้เพียงแค่สวย แต่สวยจนทั้งห้องต้องหันมามอง เสียงชื่นชมกระซิบดังขึ้นเป็นระยะ “พระเจ้า เจ้าสาวสวยมาก…” “เหมือนเจ้าหญิงเลย” “สมกับเป็นลูกสาวตระกูลอันเกรวาเซียจริงๆ ช่างเหมาะกับตระกูลคาร์เนอร์ราวกิ่งทองใบหยก” เบลล่าสอดแขนเข้ากับวงแขนของเซบัสเตียน ก่อนจะเริ่มเดินลงมาตามพรมแดงอย่างสง่างาม ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ หลายคนชื่นชมในความงามของเธอ ยกเว้นเจ้าบ่าว เจไดยืนอยู่ปลายพรมในชุดสูทสีดำเรียบหรู ท่าทางนิ่งขรึมราวกับรูปสลัก เฮเดนที่ยืนข้างๆเขาเผลออุทานออกมาอย่างลืมตัว “โอ้…” เขาโน้มตัวมากระซิบข้างหูเพื่อน “เจ้าสาวนายสวยมากว่ะ” เจไดไม่ได้ตอบอะไร สายตาคมกริบของเขาจับจ้องไปที่หญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามา เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ใช่…เธอสวยจริง สวยจนยากจะละสายตา แต่แล้วเปลือกตาหนักๆที่แดงระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็กะพริบสองครั้ง เหมือนต้องการลบความสนใจนั้นออกไป เขาเบือนสายตาเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงเรียบ “แค่นี้นายก็บอกว่าสวยแล้วเหรอ”เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ “แล้วแบบไหนนายถึงจะบอกว่าสวย” อเล็กซ์ที่ยืนอยู่อีกฝั่งรีบหันมากระซิบ “เออ…เปลี่ยนตัวเจ้าบ่าวทันไหมวะ” เฮเดนพูดทีเล่นทีจริง “ถ้านายไม่เอา ฉันเอาเองก็ได้นะ” เจไดแค่นหัวเราะเบาๆในลำคอ “ตามสบาย ถ้าปู่ยอม ” แต่แม้ปากจะพูดแบบนั้น สายตาของเขาก็ยังเผลอกลับไปมองหญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาอีกครั้ง ไม่นาน เบลล่าก็เดินมาหยุดตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองไม่ถึงหนึ่งก้าว สายตาของพวกเขาปะทะกันตรงๆ ใกล้กว่าที่เคยแต่เย็นชาพอๆกัน เซบัสเตียนหันมามองเจได ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ “เจได” เขาจับมือของลูกสาว แล้วยื่นให้ชายหนุ่มตรงหน้า “พ่อฝากน้องด้วยนะ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด แต่เบลล่าก็คือดวงใจของพ่อ ช่วยทนุถนอมสักนิดนึง ” เจไดรับมือของเบลล่ามาอย่างสุภาพ “คุณพ่อไม่ต้องห่วงครับ ผมจะดูแลเธอเป็นอย่างดี ” ประโยคหลังเขาพูดช้าๆชัดๆ และก้มมองคนข้างกาย เบลล่าเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย สองคนสบตากันไม่นาน เบลล่าก็รีบแอบเบือนหน้าหนี ดูก็รู้ว่าคำพูดของเขามันดูปลอม มันไม่มีความจริงใจเลยซักนิด