เช้าวันต่อมา แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านม่านเข้ามา ไม่ได้ช่วยให้เบลล่ารู้สึกสดชื่นขึ้นเลยสักนิด เธอนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา เปลือกตาหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้น เพราะกว่าจะข่มตาหลับลงได้จริงๆ ก็เกือบเช้า
“ห้าววว...”
ร่างบางหาวหวอดพลางยันตัวลุกขึ้นจากที่นอนด้วยท่าทางงัวเงีย เธอพยายามสลัดความง่วงทิ้งเพราะวันนี้ตั้งใจจะเข้าบริษัทไปเคลียร์กองงานที่ค้างคาไว้ให้จบๆไป เบลล่าเดินโซเซหายเข้าไปในห้องน้ำ จัดการชำระร่างกายด้วยน้ำเย็นจัดเพื่อเรียกสติและรีบแต่งตัวอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนักเธอก็เดินออกมาในชุดสูทเข้ารูปสีครีมดูดี แต่ใบหน้ากลับดูเพลียอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเดินมาถึงห้องโถง ก็เห็นป้าแม่บ้านกำลังถือไม้ขนไก่ปัดฝุ่นอยู่พอดี
“ป้าคะ... ขอกาแฟเข้มๆ สักแก้วนะคะ”
“ได้ค่ะคุณเบลล่า รอสักครู่นะคะ”
ป้าแม่บ้านหายเข้าไปในครัวครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับออกมาพร้อมถาดที่มีแก้วกาแฟและขนมปังปิ้งหอมกรุ่น
“กาแฟได้แล้วค่ะคุณเ
