บทที่ 145

1424 คำ

ชายหนุ่มหันมามองภรรยากับลูกครู่หนึ่ง ..ปิ่นมุกก็เลยส่งยิ้มหวานพร้อมกับพยักหน้าให้เล็กน้อยเป็นสัญญาณบอกว่าเธอพร้อมแล้ว พอรถวิ่งเข้ามาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ คนที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้นก็ออกมายืนรอกันแล้ว ประตูรถเปิดออกเท่านั้นแหละ เด็กชายตัวน้อยๆ ก็รีบวิ่งลงจากรถ "ปลื้ม!" ปิ่นมุกตกใจที่อยู่ดีๆ ลูกก็วิ่งเข้าไปหาพวกท่าน "หนูทำอะไรลูก" "สวัสดีครับ" นอร์เวย์ยกมือขึ้นไหว้ พ่อกับแม่ที่ยืนรออยู่ด้านหน้า เขาไม่คิดเลยว่าจะเห็นพ่อด้วย และสิ่งที่เหนือความคาดหมายอีกอย่างหนึ่งก็คือ ตอนนี้ท่านอุ้มลูกชายของเขาเหมือนกับรู้จักกันมาก่อน "สวัสดีค่ะ" พอเขาแนะนำให้รู้จัก ปิ่นมุกก็เลยพนมมือขึ้นไหว้แบบนอบน้อม "ปุ" เสียงนี้ดังขึ้นเมื่อพวกท่านรับไหว้แม่ของเขา "ปู่ครับ" พลตรีนายแพทย์วันเวย์ที่อุ้มหลานชายอยู่เอ่ยพูดมาเบาๆ "ปุ" ปิ่นมุกและนอร์เวย์หันมองหน้ากัน เมื่อเห็นว่าลูกชายพยายามจะเรียกท่านว่าปู่ "ย่า

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม