"คุณออกไปจากห้องฉันเลยนะ" มือเรียวพยายามผลักคนที่กอดเธอแน่นให้ออกไป
"ปิ่น เราจะคุยกันดีๆ ไม่ได้เลยเหรอ"
"คุยกันดีๆ ? คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าเคยทำอะไรกับฉันไว้"
"ถ้าเป็นเรื่องนั้น ผมเคยอธิบายให้คุณฟังแล้วไง"
"ฉันมันก็แค่ตัวตลกให้พวกคุณ.. ออกไป" ปิ่นมุกไม่อยากจะรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีก เพราะกว่าเธอจะลืมเรื่องพวกนั้นไปได้
"คุณอย่าเสียงดังสิเดี๋ยวลูกตื่น"
"คุณไม่ต้องเอาลูกฉันมาอ้าง เขาคือลูกของฉัน"
นอร์เวย์จำเป็นต้องได้ลุกออกจากเตียงก่อนเพราะตอนนี้เธอเริ่มมีน้ำตา
"ผมไปนอนเตียงเล็กก็ได้"
"บอกให้ออกไปไง!"
"แมะ งื้อออ" ปลาบปลื้มตกใจเสียงแม่ตะคอก เด็กน้อยสะดุ้งตื่นขึ้นมาร้องไห้
ก่อนที่จะเดินออกไปสายตาของนอร์เวย์มองดูลูกที่กำลังงอแง ซึ่งตอนนี้แม่ของเขาอุ้มขึ้นมาปลอบแล้ว
เช้าวันต่อมา..
"หึ" ไชยาตื่นขึ้นมาก็นึกขำเมื่อเห็นว่านอร์เวย์กลับมานอนที่ห้อง ทีแรกคิดว่าปิ่นมุกแค่ขู่ว่าจะไล่ออกมานอนข้
