บทที่ 128

1358 คำ

เพียงไม่นานนอร์เวย์ก็ขับรถมาถึงรีสอร์ท พอจอดรถได้เขาก็รีบตรงมาที่ห้องของเธอกับลูก ก๊อก ก๊อก "ป้อ" ปลาบปลื้มที่รอพ่ออยู่ พอได้ยินเสียงเคาะห้องเด็กน้อยก็รีบตรงมาที่ประตูแล้วเปิดมันออก "อย่าเพิ่งสิครับลูก" ผู้เป็นแม่ที่กำลังเก็บกวาดห้องห้ามลูกไม่ทัน พอประตูบานนั้นเปิดออก หญิงสาวก็รีบปรับอารมณ์ใหม่ "มามี๊ ปะป๊ะ" ปลาบปลื้มหันมาบอกแม่ว่าพ่อกลับมาแล้ว จังหวะนั้นนอร์เวย์ก็ได้อุ้มเด็กน้อยขึ้นมา "วางลูกฉันลง แล้วคุณก็ออกไป" "คุณเป็นอะไร" "เป็นอะไรมันก็เรื่องของฉัน ปลื้มมาหาแม่ลูก" "ป้อ" ปลาบปลื้มไม่ยอมไปหาแม่ แถมเขายังกอดคอพ่อไว้แน่น "หนูไม่รักแม่แล้วใช่ไหม" หญิงสาวเอามือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกแบบลวกๆ เพราะมันไหลออกมาแบบห้ามไม่อยู่ "ไปหาแม่นะครับ" หัวใจชายหนุ่มหล่นวูบเมื่อเห็นน้ำตาของเธอ พอเท้าเล็กๆ แตะถึงพื้น เด็กน้อยก็รีบวิ่งเข้าไปกอดแม่ไว้แน่น "ออกไป" ปิ่นมุกพยายามใจแข็งเข้าไว้ เขาทำกับ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม