"ผมว่าคุณพ่อนั่งเครื่องกลับแบบสบายๆ ดีกว่าครับ"
"พ่ออยากนั่งรถกับเรามากกว่า" ใจหนึ่งก็พะวงเพราะคนที่อยู่ในโรงแรมยังไม่ออกมา แต่คนข้างนอกจะกลับแล้ว ถ้าไปกับคนนี้เดี๋ยวอีกคนคิดว่าทิ้งเขาไว้ แต่ถ้าให้คนนี้กลับก่อนก็คงจะคิดว่าเห็นอีกคนสำคัญกว่า นี่มันคือความลำบากใจของคนที่เป็นพ่อแม่ ซึ่งพวกท่านก็มีความรักให้กับลูกทุกคนเท่ากันอยู่แล้ว
"ให้คุณลุงกลับด้วยนะคะ ถ้าเหนื่อยเราก็จอดพักที่ไหนก่อนก็ได้นี่" น้ำอิงช่วยพูดอีกแรง
"ถ้าจะกลับก็ขึ้นสิครับ"
"แต่ว่า.." ท่านมองกลับไปที่โรงแรม แม่กับลูกยังไม่ออกมาเลย
"คุณพ่ออย่าฝืนดีกว่าครับ" ถึงแม้พ่อจะไม่พูดอะไรออกมาเขาก็ดูออก
"รออีกสักพักก่อนได้ไหมลูก"
"ผมรอมาจนอายุจะครึ่งค่อนชีวิตแล้วครับ" ความจริงประโยคที่เขาพูดไม่ได้เกี่ยวกับรอใครออกมาจากโรงแรมเลย สิ่งที่เขาสื่อให้พ่อรู้คือเขารอความจริงจากปากของพ่อ แต่ท่านก็ไม่พูดอะไรให้เขารับรู้เลย และนี่แหละที่เขา
