"ให้ผมนอนห้องเก่าเลยไหมครับ"
ปราณีหันมองมาดูลูกชายเมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ เพราะเหมือนว่าลูกชายเคยมาค้างที่บ้านหลังนี้แล้วเหรอ
"แล้วแต่ลูกจะเลือกเลย พ่อคงขึ้นไปชั้นบนด้วยไม่ได้"
"ถ้างั้นเดี๋ยวผมพาฝันไปพักผ่อนก่อนนะครับ" ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วจูงมือภรรยาให้เดินตามขึ้นไป เขาต้องยอมรับสภาพตัวเองได้แล้ว ว่าต่อจากนี้ไปทำงานหนักอีกไม่ได้ และเขาไม่ยอมปล่อยให้ลูกเมียอดตายแน่ ต่อจากนี้ไปคงต้องปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาแล้วล่ะ
ปราณีมองตามหลังลูกชายกับลูกสะใภ้ขึ้นไป นางทำอะไรไม่ถูก เพราะตอนนี้น้องสะใภ้กับน้องชายก็เอาของไปเก็บที่ห้องแล้ว แต่นางยังไม่รู้เลยว่าตัวเองต้องพักห้องไหน
"ผมให้คนเอากระเป๋าของคุณน้าเข้าไปเก็บในห้องพ่อแล้วนะครับ"
"?" นางรีบหันขวับกลับไปมองหน้าแทนคุณ
"เดี๋ยวผมจะเข้าบริษัทไปดูงานหน่อย คุณก็ไปพักได้แล้ว" ชายหนุ่มทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หันไปพูดกับภรรยารักพร้อมกับหอมแก้มเธอเบ
