พอเห็นว่าเป็นใครที่เรียก เหมือนฝันก็วางของแล้วเดินเข้ามาหา
"ขอโทษด้วยนะคะ ที่เพิ่งได้มาหา"
"ขอโทษทำไมคะ"
"พี่ภพใกล้จะออกจากโรงพยาบาลแล้วนะคะ"
"ดีใจด้วยค่ะ"
"คุณโกรธพี่ภพเหรอ"
"ไม่ได้โกรธค่ะ คุณกลับไปเถอะฉันจะได้ทำงานต่อ"
"ยิ่งคุณห่างออกมาแบบนี้ พี่ภพก็ยิ่งจะ.." น้ำอิงรีบหยุดคำพูดตัวเองไว้ เพราะจะพูดทุกคำที่คิดไม่ได้ ..แต่ถึงแม้ไม่พูดต่อเหมือนฝันก็รู้ดีว่าน้ำอิงจะพูดอะไร
"เรื่องนั้นช่างมันเถอะค่ะ ฉันคงไม่สำคัญเขาถึงจำไม่ได้"
"ฉันเข้าใจคุณนะคะ เรากลับไปด้วยกันนะ"
"ขอโทษค่ะ ฉันต้องเอาของไปหน้างานช่วยเพื่อนก่อน" ขณะที่พูดเหมือนฝันก็อายมาก ดูเธอจะคนละชนชั้นกับคนที่มาหาเลย เพราะตอนนี้ใบหน้าของเธอคลุมไปด้วยหมวกผ้าและหมวกเซฟตี้ แต่กับอีกคน เธอสวยดูสูงส่ง
"ฉันขอร้องล่ะค่ะกลับไปด้วยกันนะ"
"ถ้าคุณเข้าใจฉัน คุณจะรู้ว่าทำไมฉันถึงไม่กลับไป" เหมือนฝันยกยิ้มให้น้ำอิงเล็กน้อยก่อนที่จะเดินกลั
