บทที่ 74

1450 คำ

นิ้วเรียวเการอยที่ถูกยุงกัด หญิงสาวตัวเล็กค่อยๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง สายตามองออกไปด้านนอกว่าเมื่อไรจะสว่างสักที ที่ต้องรอให้สว่างเผื่อว่ามีคนมาเยี่ยมเขา เธอจะได้ขอติดรถกลับไปด้วย อันที่จริงที่กลับไม่ได้อีกหนึ่งอย่างก็คือไม่ได้นำเงินติดตัวมาด้วยเลย ชั้นบนของโรงพยาบาล.. ตอนนี้ทัตเทพออกมารออยู่หน้าห้อง พ่อไม่บอกให้พากลับ แทนคุณก็เลยต้องได้รออยู่ตรงนั้นด้วย ส่วนน้ำอิงเขาขอให้ทางโรงพยาบาลเปิดห้องให้อีกหนึ่งห้อง เพื่อให้เธอกับแม่ได้เข้าไปพักผ่อน "ภพเจ็บมากไหมลูก" ปราณีที่นั่งเฝ้าลูกไม่ยอมห่างจากเตียง พอเห็นว่าลูกชายลืมตาขึ้นมานางก็เอื้อมไปกุมมือของลูกไว้ ชายหนุ่มส่ายหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าของแม่ ..ท่านต้องอดทนมากแค่ไหน ที่ต้องอุ้มลูกของคนที่คิดว่าตัวเองทำพลาด กว่าจะเลี้ยงดูเขามาจนโต ต้องลำบากแสนสาหัส แต่เขาไม่เคยที่จะตอบแทนบุญคุณนั้นของท่านเลย มีแต่สร้างเรื่องสร้างปัญหา "แม่เ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม