“เจคอป…”
มีญ่าหันกลับมามองเขาอีกครั้ง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความดื้อรั้นกลับฉายแววเหนื่อยล้าและสำนึกผิดอย่างจริงใจ
“ขอโทษที่เป็นคนทำลายชีวิตนายนะ ฉันเคยคิดว่าในโลกนี้ คงไม่มีใครรักนายได้มากเท่าฉันแล้ว แต่สุดท้าย…ฉันก็คิดผิดเอง ขอโทษนะ”
เจคอปสบตาเธอนิ่ง เสียงทุ้มเอ่ยออกมาช้าๆ
“ไม่เป็นไร…ฉันไม่โกรธหรอก เธอคิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว”
มีญ่าน้ำตาคลอ เธอฝืนยิ้มทั้งที่หัวใจแหลกสลาย
“ขอให้นายกับไพลิน…เข้าใจกันเร็วๆนะ ขอโทษนะคะคุณป้า คุณลุง ที่หนูทำให้ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด จากนี้หนูจะไม่มาวุ่นวายอีก”
โจเซฟกับอลิชาที่นั่งอยู่เพียงพยักหน้ารับเงียบๆ ไม่เอ่ยคำใดเพิ่มเติม และมีญ่าก็โค้งศีรษะให้ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปด้วยหัวใจหนักอึ้ง
เช้าวันต่อมา
-ไพลิน-
“พี่พร้อม!!เสียงรถใครมาคะ”
เสียงไพลินตะโกนจากสวนผักหลังบ้าน เธอหอบท้องโตเดินช้าๆอุ้ยอ้าย แต่พี่ชายกลับเงียบไม่ตอบอะไร ทำให้เธอขมวดคิ้วสงสัย ก่อนจะตั
