สองคนนอนกอดก่ายบนที่นอนนุ่ม ในจังหวะที่เขาลูบท้องเธอเบาๆ อยู่ๆเจ้าตัวน้อยก็ดิ้นดุ๊กดิ๊กใส่มือพ่อ
“หนู ลูกถีบเฮียแรงมาก ”
เจคอปตาโตรีบลุกขึ้นนั่ง ก่อนเอนหัวลงแนบกับท้องเธอเบาๆ
“เขาชอบดิ้นเวลานี้ค่ะ ”
ไพลินยิ้มมองดูเขาแนบหน้ารอดูว่าลูกจะดิ้นอีกรึเปล่า
“ตาหนูของป๊า ดินอีกสิลูก ป๊าทำรุนแรงกับหนูเหรอครับ ป๊าขอโทษนะ ป๊าห้ามใจไม่ไหว ”
ไพลินยิ้มขำ มองเขาคุยกับลูกอย่างเอ็นดู
“บอกป๊าสิลูก ว่าทำบ่อยๆแบบนี้ไม่ได้นะ ต้องรอคลอดก่อน ”
“แต่ลูกบอกว่าได้นะหนู ”
“พ่อรึเปล่าคะที่บอกว่าได้ ”
“ใครก็เหมือนกันนั่นแหละ ”
หลายวันต่อมา
ไพลินใกล้คลอดแล้ว คุณหมอก็นัดบ่อยขึ้น
และคุณพ่อก็พาไปตามนัดไม่เคยบ่น เขาตื่นเต้นทุกครั้งที่พาเธอไปพบหมอ
“เด็กแข็งแรงดีมากนะคะ การเต้นของหัวใจปกติ
แต่ช่วงนี้ต้องระวังการเคลื่อนไหว คุณแม่ท้องโตมากแล้ว ระวังล้มแล้วก็อย่าก้มๆเงยๆบ่อยนะคะ
แล้วก็ถ้าคุณพ่องดการร่วมเตีย
