เวลาผ่านมาหนึ่งเดือนพริ้งเพรายังคงอยู่กับเตวิชญ์ที่บ้านของเขา ในวันวันหนึ่งเธอแทบไม่ต้องทำอะไรมาก หน้าที่ของเธอคือ นอน กินและมีเซ็กซ์กับเขา เธอเหมือนสัตว์เลี้ยง เหมือนของเล่น เหมือนตุ๊กตายาง เหมือนทุกอย่างยกเว้นคนรัก จากความรักที่มีเต็มหัวใจก็เริ่มเกิดความรู้สึกอื่น ๆ เข้ามาแทรกมากมาย เธอไม่ชอบสิ่งที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้ ไม่ชอบที่เขาทำกับเธอเหมือนเธอเป็นเพียงสิ่งของ
วันนี้เป็นวันที่เตวิชญ์ต้องห่างพริ้งเพราในรอบหนึ่งเดือน ครั้งนี้เขาจำเป็นต้องไปจริง ๆ เขาต้องไปดูโรงงานผลิตที่เกิดปัญหา ครั้นจะพาพริ้งเพราไปด้วยสีหน้าเธอก็ไม่รับแขก ระหว่างพูดคุยธุระก็กลัวเธอจะฉวยโอกาสหนี เขาจึงให้เธออยู่บ้านน่าจะปลอดภัยกว่า
พริ้งเพราตื่นสายกว่าปกติเพราะไม่ต้องทานข้าวพร้อมเตวิชญ์ เธอตื่นตอนเที่ยง อาบน้ำล้างหน้ากำลังเปิดประตูออกจากห้องก็เจอป้าแม่บ้านยืนหน้าประตูห้องนอน
“คุณพริ้งคะ” ป้าแม่บ้านเอ่ยเรียก ป้าปลีเป็
