มหาวิทยาลัย
กินข้าวเช้าเสร็จฉันแต่งชุดนักศึกษาเตรียมมาเรียน วันนี้มีเรียนสิบโมงครึ่งถึงห้าโมงเย็น คุณเตเขาเป็นคนมาส่งฉันที่มอ เรื่องนี้ก็เป็นครั้งแรกที่คุณเตทำให้แล้วฉันรู้สึกดีมาก ๆ ฉันกำลังเห็นแก่ตัว กำลังกอบโกยความสุขที่เคยโหยหามานาน
ก่อนจะไปคุณเตบอกฉันว่า ‘เลิกเรียนจะมารับ’ ฉันขานรับแบบงุนงง ณ เวลานี้ที่นั่งอยู่ในโรงอาหารของคณะในตอนเที่ยงก็ยังมึนงงอยู่
“สรุปคืนนี้ไปกันนะ” เสียงเพื่อนคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมแรงสะกิดที่ไหล่ เป็นพะแพงที่สะกิดไหล่ฉัน ฉันหันมองด้วยความไม่รู้เรื่องรู้ราว ไม่แน่ใจว่าคืนนี้เพื่อนจะไปไหนกัน ยังไม่ทันได้ใส่ใจจะฟังเพื่อนก็หาข้อสรุปกันแล้ว
“ไปไหน”
“อะไรอะพริ้ง เพื่อนพูดกันตั้งนาน สรุปไม่ได้ฟัง นี่เหม่ออะไรอยู่ เหม่อมาสักพักแล้วนะ” เพื่อนอีกคนหนึ่งในกลุ่มพูด “หรือทะเลาะกับเป้ยเหรอ วันนี้เป้ยก็ไม่มาเรียน”
“เปล่า” ฉันกับเป้ยยังคงเป็นแฟนปลอม ๆ อย่างต่อเนื่องเป็นเวลาส
