หลังจากแนะนำตัวเสร็จ คุณเตแยกไปคุยกับนักธุรกิจคนอื่น ๆ คุณบัวเดินประกบไม่ห่าง ฉันเดินอยู่ข้างเป้ยตลอดกระทั่งเป้ยชวนฉันกลับ
“ไหวหรือเปล่า” ขึ้นมาบนรถเป้ยก็เอ่ยถาม
“อืม ไหวสิ” ในใจฉันร้องไห้ไปแล้ว ฉันอยากกอดใครสักคนแล้วร้องไห้ แต่คนที่ฉันจะกอดต้องไม่ใช่แฟนเพื่อน
“บอกแพงแล้ว เดี๋ยวไปเจอกันที่คอนโดแพง” เป้ยพูดพลางขับรถออกจากลานจอดรถ
“ขอบคุณนะ” ฉันเอ่ยแล้วหันมองข้างทาง
ฉันเสียใจ เสียใจมาก ไม่อยากอยู่แบบนี้อีกแล้ว ไม่อยากเจอคุณเต ไม่อยากฟังเรื่องโกหกจากปากเขา ไม่อยากถูกหลอกให้รัก ไม่อยากอดทนอีกแล้ว
“อยากร้องก็ร้องมาเลย” ทันทีที่เพื่อนเปิดประตูพร้อมพูดคำที่สะเทือนใจ ฉันก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
นั่งร้องไห้โดยมีเพื่อนซับน้ำตาให้เกือบครึ่งชั่วโมงฉันหยุดร้องเพราะเหนื่อย ใช่ค่ะ ฉันร้องไห้จนเหนื่อย เหนื่อยมาก ๆ จึงนั่งเงียบ ๆ ฟังเป้ยพูด
“ไม่คิดว่าคุณเตที่เธอพูดถึงจะเป็นเฮียเตเพื่อนเฮียปั้น” เป้ย
