ขณะที่กำลังจะก้าวขึ้นรถบัส สายตาละล้าละลังของรินนรี ยังคงมองกลับมายังจุดเดิมตรงที่ร่างสูงสง่าของเขาลับหายไปด้วยความสับสนใจอย่างที่สุด
“ลืมอะไรหรือเปล่าคะคุณริน?” ยาย่าเห็นอาการเหม่อลอยของหญิงสาวที่เจ้านายของเธอฝากฝังว่าให้ดูแลเป็นอย่างดี รีบปรี่เข้ามาถาม “เปล่าค่ะเปล่า…” คนถูกถามรีบตอบ “อาการป่วยเป็นอย่างไรบ้างคะ” น้ำเสียงถามของหัวหน้าทัวร์เต็มไปด้วยความห่วงใย “หายดีแล้วค่ะ” เธอตอบยิ้มๆ เพื่อให้ยาย่าสบายใจ เสี้ยวอึดใจต่อมาก็ก้าวเท้าขึ้นรถเกือบจะเป็นคนสุดท้าย
ระหว่างที่รถกำลังวิ่งไปสนามบิน สายตาเลื่อนลอยของรินนรีมองผ่านกระจกออกไปโดยไม่ได้รับรู้ถึงความงดงามของภาพทิวทัศน์ข้างทางเลยสักนิด จิตใจของเธอระลึกอยู่แต่ใบหน้าของเขาคนเดียวเท่านั้น
ขณะที่กำลังคิดถึงเขา รินนรีพยายามถามตัวเองอย่างซื่อสัตย์ว่า ‘เธอหลงรักเขาใช่ไหม’ และคำตอบที่ได้ก็เหมือนเดิม…’เธอรักเขา’
ต
