ภายนอก ในหูได้ยินแต่เสียงเต้นของหัวใจ คลอไปกับเสียงคลื่นที่ม้วนเกลียวเข้าปะทะผนังคอนกรีตของท่าเรืออยู่โครมครืน
รินนรีย้อนระลึกไปถึงเหตุการณ์ที่สนามบินเมื่อตอนกลางวัน จำได้แม่นยำว่าในระหว่างที่รถบัสของโรงแรมกำลังแล่นเข้าใกล้สนามบินทุกขณะ ตอนนั้นจิตใจของเธอรับรู้อยู่แต่ใบหน้าของเขา ไม่น่าเชื่อว่าแค่ดวงตาละห้อย น้ำเสียงอิดเอื้อน ออดอ้อนอาวรณ์ขอให้เธออยู่ต่อ จะตามมารบกวนจิตใจของเธออยู่ตลอดเวลา กระทั่งรถบัสคันใหญ่แล่นมาถึงสนามบิน
‘คุณรินคะ…ถึงแล้วค่ะ’
ยาย่าร้องเตือนคนที่กอดอกอยู่ในอาการเหม่อลอย เธอทอดสายตาผ่านกระจกบานกว้างของรถบัสอยู่ก็จริง หากสายตาแทบไม่รับรู้ในสถานที่และเวลา เธอรู้เพียงว่าคืนนี้…เขาจะไปรอเธอที่ท่าเรือ
‘คะ…’ คนที่เพิ่งรู้ตัวว่ารถได้ส่งเธอถึงสนามบินแล้ว สะดุ้งเล็กน้อย พยายามจะปัดใบหน้าของชายหนุ่มให้พ้นไปจากอาการครุ่นคำนึง ตอนนั้นจึงแลเห็นลูกทัวร์ภายใต้การดูแลของยาย่า ทยอ
