อรดีแทบไม่ได้สังเกตเลยว่าคนที่เธอกล่าวถึง กำลังนั่งอยู่ในอาการทุกข์ตรม หมดอาลัยตายอยากอย่างเห็นได้ชัด
“ว้าย…ทำไมหวึ่งไม่รู้เรื่องนี้คะ?”
เสียงอุทานด้วยความผิดหวัง เพราะหวึ่งมั่นใจว่าภายในรัศมีสิบกิโลจากหย่อมย่านนี้ มีเรื่องไหนบ้างที่มันไม่รู้? แทบไม่เคยมีเรื่องไหนที่หลุดรอดไปจากความสนใจของมัน
“ไม่รู้สักเรื่องมันจะตายไหมวะอีหวึ่ง” อรดีว่าให้สาวใช้ ครั้นแล้วก็หันมาทางหญิงสาวที่เพิ่งทรุดกายลงนั่งข้างๆ
“ยายริน…ทำไมเช้านี้หน้าตาดูไม่ดีเลยลูก สายแล้วนะ…ไปอาบน้ำแต่งตัวให้สวยๆ ไป๊…” ผู้เป็นมารดาทอดสายตาไปที่เรือนร่างบอบบาง แปลกใจที่เห็นลูกสาวแสดงท่าทางเฉื่อยชากับทุกสิ่งรอบกาย ขณะนั้นรินนรียังคงอยู่ในชุดนอนด้วยซ้ำ
“เดี๋ยวก็ได้…” คนดื้อที่โดนเร่งให้ไปอาบน้ำ ยังคงนั่งทำหน้าง้ำงอ
“นี่!...อย่าบอกนะว่าแกลืมเรื่องที่พจน์กับเสี่ยสมพงษ์นัดเอาไว้ว่าวันนี้จะมาคุยเรื่องหมั้น” อรดีย้ำถึงความ
