หลังจากครุ่นคิดอยู่หลายวัน สิงห์ตัดสินใจในเช้าวันหนึ่ง
“คุณรินเป็นยังไงบ้าง…?”
ชายหนุ่มโทร.ไปที่ร้านอาหารครัวริมกาญจน์ เพราะรู้ว่าเป็นวิธีเดียวที่จะรู้เรื่องราวความเป็นไปของรินนรี ตอนนั้นหวึ่ง ซึ่งเป็นสาวใช้ เป็นคนเดินมารับสาย สิงห์จำสำเนียงพม่าของหวึ่งได้ จึงเอ่ยถามออกไปก่อน ด้วยอารามรีบร้อน อยากรู้จนลืมแนะนำตัวว่าใครเป็นคนโทร.มา
“คุณ…เอ่อ คุณสิงห์ใช่ไหมคะ?” หวึ่งมั่นใจว่าเธอจดจำกังวานทุ้มนุ่มในน้ำเสียงของคนที่อยู่ปลายสายได้เป็นอย่างดี แต่ด้วยความไม่แน่ใจ จึงย้อนถามกลับไปอีกครั้ง
“ใช่ครับ…ผมสิงห์”
“คุณจริงๆ ด้วย…” น้ำเสียงของหวึ่งเกือบเก็บอาการปลื้มเอาไว้ไม่อยู่
“คุณรินเป็นไงบ้าง?”
“คุณรินไปแล้วค่ะ” หวึ่งตอบเสียงดัง เพราะเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ของร้าน จึงไม่มีผู้คนพลุกพล่านเหมือนวันที่เปิดร้าน
“ไปแล้ว! ไปไหน?…คุณรินไปไหนหรือหวึ่ง?” มีความตกใจระคนอยู่ในน้ำเสี
