“อ้าว!…ถ้างั้นฉันจะเสียเงินจ้างพยาบาลไว้หาสวรรค์วิมานอะไรล่ะ! ถ้าต้องให้ฉันคอยนั่งเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวพ่อแกทุกวัน” คนถูกตำหนิยอกย้อนอย่างอารมณ์เสีย
อรดีสังเกตเห็นว่าในระยะหลังๆ แทบทุกครั้งที่รินนรีกลับมาบ้าน สีหน้าของลูกสาวที่เธอได้เห็น ดูราวกับว่ากำลังซุกซ่อนความหมองตรมบางอย่างเอาไว้ในแววตา แม้ว่ารินนรีจะไม่เคยเอื้อนเอ่ยถึงชีวิตภายหลังการแต่งงานออกมาเลยก็ตาม ทว่าความเศร้าสร้อยที่ฉาบอยู่บนดวงหน้า ก็ไม่อาจทำให้ผู้เป็นมารดามองอย่างผ่านเลยไปได้
“แกเป็นไงบ้าง หน้าตาไม่ค่อยดี มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่ายายริน?” คิ้วโค้งเรียวได้รูป ชิดเข้าหากันเล็กน้อย
“ไม่มีอะไรค่ะ…” คนถูกถามรีบส่ายหน้าปฏิเสธ
“พจน์เป็นอย่างไรบ้าง?” อรดีถามถึงลูกเขย
“ก็สบายดีค่ะ”
“แล้วทุกครั้งที่แกมาเยี่ยมแม่...ทำไมพจน์ไม่มาด้วยละ?” น้ำเสียงซักไซ้ของอรดีเปลี่ย
