มีเพียงกลิ่นที่จดจำ

"อือ...ชิบหายแล้วภาส" สายฟ้าตอบเสียงแผ่วอย่างช็อคจนหัวสมองว่างเปล่า ตอนรู้สึกตัวตื่นก็ว่าช็อคพอแล้ว แต่ตอนนี้กลับช็อคยิ่งกว่า สายฟ้าขยุ้มหัวตัวเองอย่างคิดหนัก 'มึงจำอะไรได้บ้างมั้ยฟ้า' ภาสกรที่เงียบไปนานเพราะอึ้งไม่ต่างกันถามขึ้น อย่างน้อยถ้ารู้ว่าเป็นใคร คงไม่น่ายุ่งยาก "กลิ่น…" 'ห้ะ?!' ภาสกรร้องเสียงหลงอีกครั้ง ไม่รู้ว่าคุยกับเพื่อนอย่างสายฟ้าวันนี้ทำเอาตกใจไปกี่รอบแล้ว "ก็กลิ่นไง กูจำกลิ่นได้" สายฟ้าบอกพลางถอนหายใจอย่างรำคาญ 'ยังไงซิฟ้า มึงกวนตีนกูเหรอวะ' "มึงสิกวนตีนภาส มึงคิดว่ากูจะมีอารมณ์เล่นตอนนี้มั้ยสัส" 'ก็ดูมึงตอบดิวะ กลิ่นเหี้ยอะไรมึงบ้าเปล่า' ภาสกรโวยวายที่กลายเป็นพูดอะไรก็ผิดไปหมด ทั้งที่หวังดีแท้ๆ "ก็กูจำได้แค่กลิ่นเค้า มันมืดขนาดนั้นให้กูเห็นอะไรก่อน อีกอย่างมึงก็รู้ว่ากูเมาหนักเลยเมื่อคืน ไม่งั้นกูจะพลาดเหรอวะ แค่เริ่มต้นไม่เป็นงานกูก็ไม่ไปต่อแล้วมั้ย คงไม่ไปขืนใจใครหรอกไอ้ห่า" สายฟ้าบ่นยาวอย่างอัดอั้นตันใจ ความรู้สึกเหมือนเป็นคนบ้ากามจนต้องขืนใจคนอื่นนี่มันคืออะไรกัน เค้าคือสายฟ้านะ คนที่แค่มองตาก็ได้สาวสวยมารอบนเตียงอย่างไม่ต้องทำอะไรเลย แล้วทำไมถึงได้หน้ามืดตามัวไปพรากบริสุทธิ์คนอื่นเหมือนคนอดอยากขนาดนั้นกัน! ให้ตายก็รับไม่ได้จริงๆ รู้สึกเกลียดเหล้าก็คราวนี้ เมาจนขาดความยับยั้งชั่งใจแล้วก็มากังวลแทบบ้าแบบนี้แทนมันใช้ได้ที่ไหน 'มึงก็พูดซะร้ายแรง ขืนใจเลยเหรอวะ อย่างมึงมีคนไม่ยินยอมด้วยรึไง' ภาสกรบ่นอย่างไม่เห็นด้วย ที่สายฟ้าพูดเหมือนไปข่มขืนใครแบบนั้น เพราะรู้ว่าคนอย่างสายฟ้าไม่มีใครไม่ยินยอมหรอก "ขืนใจนี่แหละสัส! ถึงจะยินยอมแล้วไง เค้าไม่ได้ตกลงกับกูแต่แรกนี่หว่า กูไปยัดเยียดตัวเองให้เค้ามึงเข้าใจมั้ยวะ" สายฟ้ายิ่งพูดยิ่งเกินจะรับไหว ต้องกลายเป็นคนหื่นกามจนลากคนไม่รู้เรื่องมาขึ้นเตียงนี่ให้ตายก็รับตัวเองไม่ได้จริงๆ เสียศักดิ์ศรีเป็นบ้า… 'เออๆ กูเข้าใจแล้ว แต่มึงก็ใจเย็นๆเถอะพ่อ มันเครียดอะไรขนาดนั้นอ่ะ' "เป็นมึงไม่เครียดรึไง เอากับใครไม่รู้แถมยังไม่เต็มใจอีกต่างหาก" 'เฮ้อ...เออๆ มันขี้เอาจนเป็นเรื่องเลยเนอะมึงอ่ะ' "สัสภาส กวนตีน" 'เออจ้า...กูตลอดแหละ แต่ว่านะฟ้า ไอ้ที่มึงมาโวยวายงุ่นง่านขนาดนี้เนี่ย มึงกลัวอะไรวะ' ภาสกรถามอย่างสงสัย "กูไม่อยากมีปัญหา ไม่อยากรับผิดชอบใครตอนนี้ มึงก็รู้...กูไม่อยากมีใคร" สายฟ้าตอบเสียงเบาอย่างหนักใจ ก็ที่รักสนุกไปเรื่อยไม่ใช่ว่าขาดไม่ได้ แค่คนเสนอมันเยอะจนต้องสนอง แต่จะให้คบใครตอนนี้สายฟ้าไม่พร้อมจริงๆ 'อือ..กูรู้ แต่มึงคิดมากเกินไปแล้วฟ้า ลองนึกดูนะ ถ้าเค้าอยากให้มึงรับผิดชอบ เค้าจะหนีมึงไปทำไม เป็นกูก็ต้องรอมึงตื่นแล้วนะ' ภาสกรดึงสติเพื่อนที่คิดไปไกลจนกังวลเกินเหตุ "ก็จริง...แต่กูก็กลัวอยู่ดี" 'มึงยังจะกลัวอะไรอีก!' ภาสกรขึ้นเสียงด้วยความโมโห "กลัวเค้าท้อง กูป้องกันดีรึเปล่าก็ไม่รู้ กูเมามาก" 'อ่ะ..อันนี้กูก็ช่วยไม่ได้ละ ถึงตอนนั้นก็รอเค้าเอาลูกมาไหว้ละกัน แต่ว่านะมึงอย่าไปทำแบบนี้บ่อยนะฟ้า เมาจนไม่รู้ว่าป้องกันรึเปล่านี่อันตรายนะ คราวนี้ดีที่เค้าซิง ห่วงแต่มึงเถอะเอาโรคไปให้เค้ารึเปล่า' "ก็เหี้ยแล้วภาส กูตรวจตลอดไอ้สัส แถมยังกันอย่างดีมาตลอดเถอะ" สายฟ้าตอบอย่างหงุดหงิด จนภาสกรขำอย่างชอบใจ 'เออจ้า งั้นก็ดีไป แต่ตอนนี้มึงเลิกกลัวได้ยัง' "ยัง...กูแค่อยากรู้ว่าเป็นใคร อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่าจะทำยังไงต่อดี" สายฟ้าตอบพลางถอนหายใจ ลุกขึ้นพิงหัวเตียงอย่างเพลียๆเพราะตั้งแต่ตื่นก็รีบกลับบ้านมาตั้งสติโดยยังไม่ได้นอนต่อเลย ดีที่ว่าเป็นวันหยุดถึงได้พักหายใจได้ 'มึงหยุดคิดมากเหอะฟ้า เค้าหายไปแบบนี้ แสดงว่าเค้าไม่อยากให้มึงรู้ไง ว่าเค้าเป็นใคร จริงมั้ย' "อือ...คงงั้น" สายฟ้าตอบแต่ในใจไม่ได้คิดจะหยุดค้นหาอย่างที่บอก เพราะถ้าไม่รู้คงไม่สบายใจไปตลอดแน่ๆ แม้จะไม่รู้ว่าถ้ารู้จริงๆแล้วจะทำยังไงต่อก็เถอะ 'ไม่รู้ก็ดีแล้วฟ้า ต่อให้รู้มึงคงไม่อยากรับผิดชอบโดยการแต่งงานกับเค้าหรอกมั้ง' "แต่งที่หน้ามึงเหอะ นี่มันสมัยไหนแล้วไอ้ห่า" 'ฮ่าๆ ก็เผื่อรู้แล้วจะอยากแต่งขึ้นมาไงวะ' ภาสกรยังไม่เลิกหยอกเย้าจนสายฟ้ากรอกตาอย่างรำคาญ "นั่นไม่ใช่กูแน่ แค่นี้แหละ รำคาญสัส" 'รำคาญกูแต่ปรึกษากู งงนะ' "เรื่องของมึง" 'กวนตีนชิบหายเลยฟ้า' สายฟ้าตัดสายทิ้งอย่างไม่ใสใจคำด่านั่น ก่อนจะถอนหายใจแรงๆอีกครั้งอย่างอ่อนใจ ถึงจะรักสนุกแต่ก็เป็นคนมีระเบียบแบบแผนกับชีวิตไม่น้อย ที่แน่ๆก็ต้องชัดเจนว่าแบบไหนได้ไม่ได้ อย่างที่ตั้งกฎกับตัวเองมาตลอด คือคนมีเจ้าของกับคนบริสุทธิ์ สายฟ้าจะไม่ยุ่งเด็ดขาด ต่อให้อยากเสนอแค่ไหนก็ไม่เอามาให้วุ่นวายชีวิตแน่ๆ คนที่ใครๆก็อยากได้แบบสายฟ้า จะต้องทำให้ตัวเองลำบากไปทำไม แต่กับเมื่อคืน ถึงจะบอกว่าเมาก็ใช่ว่าจะไม่เคยเมาหนักแบบนี้มาก่อนซะหน่อย สายฟ้ารู้ตัวเองดีว่าป้องกันตัวดีแค่ไหน ต่อให้เมาจนเซยังไงก็ไม่เคยพลาด สิ่งที่ค้างคาใจจริงๆกลับไม่ใช่เรื่องการป้องกันอะไรนั่น แต่มันคือการยอมรับตัวเองไม่ได้ ว่าทำไมถึงได้ยอมแหกกฎตัวเองที่จะไม่เปิดบริสุทธิ์ใคร เพราะการเป็นคนแรกมันอ่อนไหวกับทั้งคู่ ต่อให้ตกลงกันไว้ก่อน สายฟ้ายังไม่เคยตอบรับสักครั้งเลย แต่กับเมื่อคืน ถึงจะเมาก็ใช่ว่าจะจำไม่ได้ขนาดนั้น ทั้งเรือนร่างแสนยั่วยวน ทั้งกลิ่นที่จำขึ้นใจแบบไม่มีทางลืม กลิ่นที่ทำให้หลงใหลจนอยากครอบครอง กลิ่นหอมแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน กลิ่น ที่ทำให้สัญชาตญาณส่วนลึกสั่งให้กลืนกินโดยไร้ผิดชอบชั่วดี กระหายอยากจนเหมือนไม่ใช่ตัวเอง ต่อให้ครั้งแรกพลาด แต่ครั้งต่อๆมา มันจะเรียกว่าอะไรได้อีกถ้าไม่ใช่ความหลงใหลจนยากจะหยุดตัวเอง เพราะถูกใจและสุขสมแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน ถึงได้ตักตวงอย่างเอาแต่ใจขนาดนั้น แม้แต่จูบ ที่ไม่เคยมอบให้คู่นอนคนไหนมาก่อน สายฟ้ายังมอบมันให้กับเธอเพื่อปลอบประโลมความเจ็บปวด ความอ่อนโยนทะนุถนอมแบบเมคเลิฟมากกว่าจะเป็นแค่เซ็กส์แบบระบายอารมณ์เท่านั้น สายฟ้าทำมันทุกอย่างจนแปลกใจตัวเอง เพียงแค่เพราะหลงใหลกลิ่นนั่น โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร จมดิ่งกับความสุขสมจนหลับลงอย่างสบายใจ ตื่นมาถึงได้รู้ว่าทำพลาดไปขนาดนั้น โดยที่คนถูกเอาเปรียบยังหายไปแบบไร้ร่องรอย ไม่มีอะไรบ่งบอกตัวตนสักอย่าง นอกจากกลิ่นที่จำได้ขึ้นใจเพียงอย่างเดียว "เฮ้อ…" สายฟ้าถอนหายใจยาวๆอีกครั้งอย่างเหม่อลอย หลังจากนี้คงหมดอารมณ์กับเรื่องบนเตียงไปอีกสักพัก คาใจขนาดนี้จะปล่อยไปก็คงทำใจยากอยู่ ส่วนลึกในจิตใจมันรู้สึกไม่ยินยอม ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน… ร่างสูงที่สวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเตรียมชำระล้างร่างกายที่หมักหมมมาตั้งแต่เมื่อคืน ถึงตอนนี้จะไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแต่ที่แน่ๆก็คงต้องหาตัวให้เจอก่อน งานที่จัดมีแค่คนในรพ.กับคนที่ถูกเชิญเท่านั้น และคนที่จะเข้ามาเพ่นพ่านยันห้องตรวจทั้งที่อยู่นอกงานได้ จะมีใครสักกี่คนกัน ถึงจะเยอะแต่สำหรับสายฟ้า ก็ไม่ได้ยาก…