คนที่พ่ออยากให้รู้จัก

สายฟ้าที่เหน็ดเหนื่อยกับการตรวจ ตรวจแบบที่จริงจังไม่ได้จับคนไข้มาทำเกินเลยสักนิด เดินอย่างเอื่อยเฉื่อยไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาห้องผู้อำนวยการรพ.ยามเย็นที่ใกล้จะได้เวลาพักร่างแล้ว รอยยิ้มละมุนยังคงมีประดับบนใบหน้าแสนดูดีอย่างเคยชิน ไม่ว่าตอนนี้จะอยากลงไปกองกับพื้นแค่ไหน แต่พอมีใครเดินผ่านมาและทักทาย ก็ยังคงส่งยิ้มให้เสมอ ยิ้มจนบางทีก็ไม่รู้ว่าจะต้องยิ้มอะไรนักหนา ร่างสูงผลักประตูเข้าไปเบาๆจนแอร์เย็นฉ่ำปะทะใบหน้า เสียงดนตรีคลาสสิกที่คุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กดังคลอเบาๆ ท่ามกลางหมู่มวลไม้ประดับสีเขียวในห้องกว้าง ที่อีกนิดน่าจะเป็นสวนแทนแล้ว "คุณก้องฟ้าครับ…" สายฟ้าทักทายคนที่ยืนหันหลังจิบชาดูวิวสวนรพ.ที่ด้านล่างอย่างสบายอารมณ์ ออกจะสบายอารมณ์มากเกินไปด้วยซ้ำ เพราะแทนที่จะหันกลับมาทันทีที่มีคนทัก กลับยังเอ้อระเหยสูดดมชาในแก้วเหมือนไม่เคยได้กลิ่นไปได้! "เรียกมามีอะไรครับ…" สายฟ้าสูดหายใจเข้าลึกๆอย่างอดทน แม้จะกำมือจนแน่นแล้วก็เถอะ "หืม...เรานี่มันใจร้อนจังนะ" หน้าที่ยังดูดีแม้อายุใกล้จะหกสิบเต็มทีแล้วก็ตาม หันมามองคนที่ยืนหน้าตึงหมดสภาพความละมุนละไมที่สร้างมาทั้งวันไม่เหลือดี "เจอหน้าพ่อทั้งทีกลับทำหน้าเบื่อใส่ซะขนาดนั้น ไม่ใจร้ายไปหน่อยรึไง ไม่ค่อยได้เจอกันแท้ๆ" คนอายุมากกว่าส่ายหัวไปมา ทำหน้าเหมือนเสียใจนักหนาจนสายฟ้าอดจะถอนหายใจในความเว่อร์วังไม่ได้ เจอกันแทบทุกวัน เอาอะไรมานานๆเจอก่อน! "พ่อครับ...พี่ฟ้าเหนื่อย" สายฟ้าบอกอย่างอ่อนใจ ที่บิดาเอาแต่ยืดเยื้อไม่พูดธุระสักที "โถ...พี่ฟ้าเหนื่อยเหรอครับ" ประกายตาวิบวับที่มองยังไงก็คือการล้อเลียน ทำเอาสายฟ้ากัดฟันอย่างโมโห ก็อย่างนี้ทุกที เป็นคนสอนให้แทนตัวเองว่า 'พี่ฟ้า' ตั้งแต่เด็กจนเคย แล้วตอนนี้จะมาขำทำไมก่อน! "พ่อครับ…ถ้าไม่มีอะไรพี่ฟ้ากลับก่อนนะครับ เจอกันที่บ้าน" สายฟ้าหันหลังกลับทันทีอย่างหมดความอดทน กลับบ้านก็เจอกันอยู่ดี ไม่รู้จะเรียกมาทำไม "เดี๋ยวๆ ล้อเล่นทีไรก็ฟึดฟัดทุกทีเลย กับคนอื่นเห็นยิ้มทั้งวัน ทีกับพ่อนี่ตึงจนจะเป็นตะคริวแล้วมั้งพี่ฟ้า" คนเป็นพ่อรีบเดินเข้ามารั้งลูกชายที่หัวร้อนให้กลับไปนั่งเก้าอี้ ก่อนจะลากมาใกล้ๆแล้วยิ้มเอ็นดู รู้ว่าเหนื่อยว่ารำคาญจะแย่ แต่ก็อดจะเย้าแหย่ให้หงุดหงิดไม่ได้อยู่ดี ลูกชายคนเดียวที่ตั้งใจเลี้ยงมาขนาดนี้ จะให้ไปเอ็นดูใครที่ไหนอีก "พี่ฟ้าเหนื่อยมากเหรอครับ" มือหนาที่เริ่มเหี่ยวย่นตามกาลเวลาเอื้อมขึ้นลูบหัวลูกชายอย่างรักใคร่ "ไม่ขนาดนั้นครับ พี่ฟ้าแค่อยากกลับไปอาบน้ำ ทำไมเราไม่กลับไปคุยกันที่บ้านล่ะครับพ่อ" สายฟ้าจับมือหนาที่ลูบหัวมาแนบหน้าอย่างออดอ้อน ก็โมโหไปงั้นแหละ ที่จริงแล้วสายฟ้าก็แค่ทำให้พ่อรีบพูดธุระแค่นั้นเอง เพราะรู้ว่าถ้าปล่อย ก็ลีลาไม่ยอมหยุดแกล้งกันซะที "กลับบ้านพ่อก็ไม่อยากกวนเวลาพี่ฟ้า เรื่องงานก็อยากคุยที่ทำงานไงครับ" ก้องฟ้ายิ้มบางก้มมองลูกชายที่โตจนป่านนี้ก็ยังคงอ้อนเหมือนตอนเด็กไม่มีผิด "งั้นพ่อจะคุยเรื่องอะไรครับ" "พ่อแค่อยากแนะนำลูกสาวเพื่อนให้รู้จัก พี่ฟ้าพอจะว่างไปกินข้าวกับเค้าสักวันมั้ย" สายฟ้าเงยขึ้นสบตาพ่ออย่างแปลกใจทันที "พ่อจะจับคู่ให้พี่ฟ้าเหรอครับ" สายฟ้าหน้าตึงอีกครั้งอย่างไม่ชอบใจ และพ่อก็รู้ดีที่สุดว่าสิ่งเดียวที่สายฟ้าไม่ยินยอมคือการจับคู่ "ไม่ใช่แบบนั้นครับพี่ฟ้า อย่าเพิ่งโมโหพ่อสิ" ก้องฟ้าลูบไหล่หนาของลูกชายอย่างใจเย็น "แล้วมันยังไงครับ" "เค้าเป็นบริษัทผลิตเครื่องมือแพทย์ แล้วลูกสาวเค้าก็รุ่นเดียวกับลูกด้วย เห็นเค้าบอกว่ารู้จักลูกอยากเจอ พ่อเลยมาชวนนี่ไง เผื่ออนาคตเราจะได้ลงทุนกับเค้า รึถ้าลูกถูกใจเค้าจะคบกันก็ไม่เสียหายว่ามั้ย" คนเป็นพ่อร่ายยาวโดยไม่สนหน้าตึงๆของลูกชายสักนิด สายฟ้าที่ฟังอยู่ดูยังไงก็ไม่ต่างจากการนัดดูตัวสักนิด เรื่องธุรกิจยังจะมีอะไรที่ไม่หวังผลด้วยรึไง "พี่ฟ้าจะเลือกคนที่อยากคบด้วยตัวเอง พ่อก็รู้นี่ครับ" "พ่อรู้ ก็ตอนนี้ลูกไม่มีใครสักหน่อย แถมยังแอบกินไปทั่วคิดว่าพ่อไม่รู้รึไงกัน" คนเป็นพ่อมองตาอย่างรู้ทัน สายฟ้าชื่อดังไม่ใช่เล่นๆ เรื่องอะไรจะรอดหูคนเป็นพ่อได้ล่ะ ที่ปล่อยผ่านเพราะรู้ว่าดูแลตัวเองได้ และไม่เคยสร้างเรื่องเดือดร้อนอะไรต่างหาก "ก็เพราะยังไม่อยากมีไงครับ " สายฟ้าบอกอย่างไม่ยินยอม "เอาน่า...พ่อแค่ให้ไปทำความรู้จักไม่ได้ให้ไปแต่งงานซะหน่อย ทำเป็นหวงตัวไปได้ ไม่ชอบก็ไม่ต้องคบพ่อไม่ได้ว่า" คนเป็นพ่อเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น "ก็ได้ครับ...แล้วพ่อจะให้ไปวันไหน" สายฟ้าถอนหายใจอย่างจำยอม ก่อนเงยขึ้นมองคนที่ยิ้มอย่างพอใจ "วันนี้.." "ห้ะ!?.." สายฟ้าเสียงดังอย่างตกใจ ถามกันเหมือนไม่บังคับแต่นัดไว้แล้ววันนี้คืออะไร ไม่ใช่ว่ายังไงก็จะพาไปให้ได้อยู่แล้วหรอกเหรอ สายฟ้าน่าจะรู้จักพ่อตัวเองดีกว่านี้ คนที่บริหารรพ.ใหญ่จนมีสาขาทั่วประเทศขนาดนี้ได้ สกิลนักธุรกิจก็ต้องไม่ใช่ธรรมดาอยู่แล้วแน่ๆ สุดท้ายสายฟ้าก็ตกหลุมพรางการเกลี้ยกล่อมแบบละมุนละไมจากพ่อเข้าจนได้ "ตกใจอะไร พ่อเรียกมาบอกแล้วจะได้ไปเตรียมตัวไง หกโมงเย็นล้อหมุนนะครับพี่ฟ้า" "พ่อครับ…" สายฟ้าลากเสียงอย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่คนที่บังคับเหมือนไม่บังคับกลับเดินไปจิบชาต่ออย่างสบายอารมณ์ ยิ้มแย้มมองต้นไม้อย่างอารมณ์ดี ไม่หันมาสนใจลูกชายที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างคร่ำครวญอีก แล้วแบบนี้สายฟ้าจะไปทำอะไรได้ นอกจากกลับไปเตรียมตัวเท่านั้น ความคิดที่จะไปหาเพื่อนแล้วคุยเรื่องที่ค้างคาเป็นอันปัดตก บางที...สายฟ้าก็อยากเรียนรู้ความร้ายลึกของพ่อตัวเองหลือเกิน คนอารมณ์ดีใจเย็นอะไรกัน นี่มันเผด็จการเงียบชัดๆ! "ยิ้มให้เหมือนอยู่รพ.หน่อยสิพี่ฟ้า หน้าตึงมาก" คนเป็นพ่อเอ่ยเย้าลูกชายที่เดินเคียงข้างอย่างอารมณ์ดี ที่จริงสายฟ้าไม่ได้อารมณ์เสียอะไรหรอก ก็แค่หงุดหงิดที่เสียรู้พ่อตัวเองเท่านั้นแหละ ไม่เคยตามทันเลย เจ้าเล่ห์นัก! "พี่ฟ้าจะยิ้มก็เมื่ออยากยิ้มครับ" ตอบหน้ามุ่ยอย่างที่ก้องฟ้าก็อดจะขำเบาๆอย่างเอ็นดูไม่ได้ ดูก็รู้ว่าหงุดหงิดเรื่องอะไร แล้วแบบนี้จะไม่ให้แกล้งยังไงไหว "ลูกสาวเค้าสวยมากเลยนะ" ก้องฟ้าเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นว่าลูกชายไม่เล่นด้วย "พ่อเคยเห็นเหรอครับ" "เปล่า...พ่อเค้าบอกมา" แล้วก็เป็นอีกครั้งที่สายฟ้ากรอกตามองบนถอนหายใจใส่พ่อตัวเองอย่างสุดจะทน "ฮ่าๆ ก็พ่อเค้าหล่อลูกก็ต้องสวยไม่ใช่เหรอ เชื่อพ่อเถอะ" "สวยแล้วยังไงครับ บินได้รึเปล่า" สายฟ้ากวนอารมณ์กลับอย่างทนไม่ไหว อารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้ แค่เพราะได้ทำให้สายฟ้าหงุดหงิดนี่แหละ "เรานี่มันปากร้ายจริงๆ รอดูเลยว่าเห็นแล้วจะเป็นไง" สายฟ้าส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ เลือกจะเงียบแทนการต่อล้อต่อเถียงแบบไม่จบสิ้น ก่อนทั้งคู่จะเดินเข้าห้องที่จองเอาไว้โดยเฉพาะ เป็นการดินเนอร์ที่จ่ายค่าชมวิวกลางคืนมากกว่าค่าข้าว อร่อยไม่อร่อยคงไม่ได้สนใจกว่าวิวนอกกระจกหรอก แล้วสายฟ้าก็ไม่ได้อินกับมันเท่าไหร่ ปกติก็ไม่คิดจะใช้ชีวิตแบบนี้อยู่แล้ว แต่เพราะธุรกิจของพ่อมันเลยเลือกไม่ได้ที่จะต้องสัมผัสมันบ่อยๆ "มาแล้วเหรอวะก้อง ทางนี้ๆ" เสียงเรียกอย่างดีใจดังขึ้นจากในห้องเมื่อก้าวเท้าเข้าไปด้านใน "มึงมาไวจังวะคิม" ก้องฟ้าที่เดินนำลูกชายเข้าไปยิ้มให้เพื่อนอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเข้าไปกอดกันเบาๆอย่างคิดถึง เพราะสนิทมาตั้งแต่สมัยเรียนจนตอนนี้ที่กลับมาเจออีกครั้งย่อมดีใจมากเป็นธรรมดา "นี่สายฟ้าลูกชายกู" ก้องฟ้าแนะนำลูกชายที่เดินมายืนข้างๆทันที สายฟ้ายกมือไหว้คนที่ยังดูดีไม่ต่างจากพ่อตัวเองก่อนจะทักทายสั้นๆ "สวัสดีครับ" "โห...หล่อจนต้องมองค้างเลยนะเนี่ย มึงให้ลูกกินอะไรวะก้อง" คิมหันต์เอื้อมมาตบไหล่สายฟ้าเบาๆก่อนจะมองค้างที่หน้าหล่อเหลาอย่างชื่นชม สายฟ้าเพียงยิ้มตอบนิดๆอย่างเคยชิน ก็ใครที่เจอสายฟ้าครั้งแรกมักจะต้องตะลึงขนาดนี้ทุกคนเลย ผิดกับคนเป็นพ่ออย่างก้องฟ้าที่ยิ้มจนกรามแทบจะค้างแล้ว คนเป็นลูกถูกชมว่าหล่อ คนที่เป็นคนทำให้เกิดอย่างพ่อจะหล่อน้อยกว่ายังไงได้อีก! "ฮ่าๆ ช่วยไม่ได้ พ่อมันหล่อขนาดนี้นะ" สายฟ้ากรอกตามองบนอีกรอบอย่างเหม็นขิงพ่อตัวเอง จะอวยตัวเองให้มันน้อยๆหน่อยไม่ได้เลยรึไง! "เอาเถอะก้อง มึงมันหล่อมานานแล้ว กูละรำคาญ" แม้แต่เพื่อนอย่างคิมหันต์ยังต้องเออออเพราะตัดรำคาญเจ้าของไร่ขิงอย่างก้องฟ้า ก่อนจะพากันนั่งและเริ่มสั่งอาหารมา "เออ แล้วลูกมึงล่ะคิม ไม่มาเหรอวะ" ก้องฟ้ามองรอบๆอย่างแปลกใจ "มา แต่ติดงานนิดหน่อยเลยมาช้า ต้องขอโทษด้วยนะฟ้า" คิมหันต์ตอบเพื่อนแต่กลับหันมาขอโทษสายฟ้าเพราะจุดประสงค์ครั้งนี้คือให้ลูกรู้จักกันอย่างที่มีความคาดหวังแฝงอยู่ "ไม่เป็นไรครับ" สายฟ้ายิ้มตอบตามมารยาท ก่อนที่ประตูจะเปิดแล้วมีเสียงใสดังขึ้นจนทุกคนหันไปมอง "ขอโทษที่สายนะคะ รถติดมากเลย" "อ้าวมาแล้วเหรอลูก มานี่มาๆ" เป็นก้องฟ้าที่หันไปเรียกลูกสาวเพื่อนอย่างใส่ใจ โดยที่สายฟ้านั้นมองค้างอย่างตกใจ ตั้งแต่เรือนร่างแสนเซ็กซี่แต่งกายด้วยชุดเดรสรัดรูปสีสวยเดินเข้ามาแล้ว "ริต้า…" สายฟ้าพึมพำเบาๆอย่างที่ไม่มีใครได้ยิน ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้ คนที่เกือบจะได้กินกันไปแล้วคืนนั้นดันมาเป็นคนที่พ่ออยากให้รู้จักในวันนี้ สายฟ้าไม่อยากจะคิดเลย ว่าถ้าคืนนั้นเป็นริต้าที่ตกลงกันไว้จริงๆ สภาพวันนี้จะเป็นยังไง เพราะแค่นี้ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนจะแย่แล้ว ถึงจะเป็นคนอื่นแต่ก็ดีกว่าเป็นคนที่อาจจะต้องร่วมงานกันแบบนี้ ดีเหลือเกินที่ไม่ใช่… แต่เหมือนว่าริต้าจะไม่ได้คิดแบบเดียวกัน เพราะทันทีที่เธอเห็นสายฟ้า ตาสวยก็เป็นประกายอย่างถูกใจจนยิ้มหวานให้ อย่างที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอยากได้ขนาดไหน ขนาดที่หลงไหลมานาน จนตอนนี้ก็ยิ่งอยากได้จนรอแทบไม่ไหวแล้วจริงๆ… "ไม่เจอกันนานเลยนะฟ้า จำริต้าได้มั้ยคะ" "ครับ...จำได้" สายฟ้ายิ้มแห้งตอบกลับอย่างจนใจ ขนาดนี้แล้วจะมาจำไม่ได้อะไรอีก หลังจากนี้ไม่ใช่ว่าจะต้องวุ่นวายจนปวดหัวหรอกนะ…