กลิ่นและเสียงที่จำได้ขึ้นใจ

"ไง ได้ข่าวว่าพ่อจับคู่ให้เหรอวะ" ณภัทรถามเพื่อนที่เอาแต่นั่งกระดกเหล้าไม่พูดไม่จาอย่างหยอกเย้า "จับก็เหี้ยละ" สายฟ้าตอบอย่างหงุดหงิด มือก็ไม่หยุดส่งเหล้าเข้าปากจนเพื่อนต้องปราม "เบาๆไอ้ห่า รีบเมาอะไรขนาดนั้น" "เพราะมึงเลยภาส" สายฟ้าหันไปโทษภาสกรทันทีอย่างคนพาลทำเอาภาสกรถึงกับทำตาโต ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างงงๆ "กูอีกแล้ว! กูทำไมก่อน" ภาสกรถามเสียงหลงอย่างไม่เข้าใจ นั่งอยู่เฉยๆนี่สร้างปัญหาได้ยังไงนะ "ก็มึงไปดีลริต้ามาให้กู ดีแค่ไหนที่ไม่ได้เอาไอ้สัส ไม่งั้นมึงว่ากูจะเป็นไง" "โถๆๆ คุณฟ้าครับ กูไม่ได้ประโยชน์อะไรแท้ๆ อุตส่าห์ไปหามาให้ ถ้าจะโทษก็โทษความขี้เอาของมึงเถอะไอ้ห่า" ภาสกรย้อนอย่างอดรนทนไม่ไหว ที่โดนโยนความผิดใส่ลูกเดียว คนหวังดีแท้ๆ "ฮ่าๆ กูขำ ตกลงมึงโชคดีที่ไม่ได้นอนกับริต้าคืนนั้น รึโชคร้ายที่ไปนอนกับใครก็ไม่รู้วะ" ณภัทรที่ฟังเพื่อนเถียงกันมานานอดจะขำและสมเพชไม่ได้ เหมือนจะโชคดีแต่ก็ไม่ ขอบคุณตัวเองที่ไม่ได้สรรหาเรื่องใส่ตัวขนาดนั้น "ขำไปเหอะมึงอ่ะ เจอกับตัวจะขำไม่ออก" สายฟ้ามองอย่างหงุดหงิดที่เพื่อนเอาแต่สนุก ทั้งที่ตัวเองจะเป็นบ้าตายแล้ว "กูจะเจอยังไงครับ กูไม่ได้มักมากเหมือนมึงจ้า" ณภัทรตอบลอยหน้าลอยตาจนสายฟ้าปาน้ำแข็งใส่ "นี่ถ้านทีมันมาด้วยคงขำมึงไม่ต่างจากกูหรอกฟ้า เป็นไงทีนี้หายอยากเลยสิ ฮ่าๆ" "สัส กวนตีนกันนัก" สายฟ้ามุ่ยหน้าอย่างขัดใจ มองไปรอบร้านก็เจอแต่สายตาหลงใหลอยากจะเข้ามาหา ติดที่ตอนนี้สายฟ้าไม่มีอารมณ์ตอบสนองใครทั้งนั้น "แล้วยังไง คุณกลิ่นหอมของมึงอ่ะเจอยัง" ภาสกรถามอย่างสนใจ สายฟ้าถอนหายใจก่อนหมุนแก้วในมือเล่น "ไม่อ่ะ...ไม่รู้ว่าคนนอกหรือคนใน อีกอย่างช่วงนี้กูยุ่งชิบหายเลย" "กูบอกแล้วให้ลืมไปซะ เค้าไม่อยากให้มึงเจอหรอกฟ้า" ภาสกรบอกอย่างอารมณ์ดีผิดกับสายฟ้าที่ยังหน้านิ่วคิ้วขมวดไม่คลาย "กูคาใจ" สายฟ้าตอบเบาๆ แต่ภาสกรกับณภัทรมองตาอย่างรู้กันทันที "มึงคาใจรึมึงติดใจกันแน่ฟ้า" ภาสกรถามอย่างรู้ทัน "ติดใจเหี้ยไร" สายฟ้าโวยวายอย่างไม่ยอมรับ ก็แค่อยากรู้ว่าเป็นใคร ไม่ได้อยากสานต่อสักหน่อยเถอะ "เหรอฟ้าเหรอ กูรอดูไม่ไหวแล้ว คนอย่างมึงอ่ะนะจะมาใส่ใจใคร ยิ่งหายไปแบบนี้ยิ่งไม่ตามเลย แล้วทีนี้จะมาอยากรู้เอาอะไรวะ" ณภัทรย้อนอย่างรู้ทัน ยิ่งโวยวายยิ่งน่าสงสัย "เรื่องของกู" สายฟ้าตัดบทดื้อๆแบบที่เพื่อนสองคนพากันส่ายหัว รู้จักกันมาขนาดนี้ยังจะมาโกหกอะไรได้อีก "แล้วหงุดหงิดนักหนาขนาดนี้คืออะไรวะ" ภาสกรถามขึ้นเมื่อเห็นว่าสายฟ้ายังคงอารมณ์ไม่ดีขึ้น "ก็ริต้าดิ พอไปเจอกันวันนั้นก็ใช้ความเป็นเพื่อนเป็นคนรู้จัก มาหากูบ่อยๆที่รพ.จนคนคิดว่าเป็นแฟนกูหมดแล้ว" สายฟ้าบ่นอย่างเอือมระอา คุยกันที่โต๊ะอาหารว่ากระอักกระอ่วนพอแล้ว แม่คุณยังขอช่องทางติดต่อทักมาสามเวลาหลังอาหาร หนักกว่านั้นคือมาหาถึงรพ.อ้างว่าผ่านมาเลยแวะเอาขนมมาให้ ขอโทษเถอะ คนอย่างสายฟ้าก็ไม่ได้มีเวลากินขนมขนาดนั้น อีกอย่าง ถ้าจะเอาก็เอาแต่แรกแล้ว รุกเองได้! "ก็เค้าอยากได้มึงจะตาย ยอมเค้าไปเถอะฟ้า" "ยอมที่ตีนกูนี่สัสภาส! " สายฟ้าตบหัวเพื่อนอย่างสุดจะทน "โอ้ย!ไอ้สัส แก่ขนาดนี้เลิกตบหัวกูทีเถอะ! ทำเป็นสาวน้อยหวงตัวไปได้ เมียมึงมีเป็นร้อยแล้วมั้งไอ้ห่า" ภาสกรโวยวายจนณภัทรที่ฟังเงียบๆขำดังลั่น ก็จนทำงานขนาดนี้ยังจะมาตีกันเป็นเด็กๆอีก "มึงนับวันไนท์เป็นเมียรึไง คนไหนไม่เอาก็คือไม่เอา กูเลือก!" สายฟ้าย้อนเพื่อนอย่างหงุดหงิด "เออๆ เลือกก็เลือก แค่ล้อเล่นไอ้เวรเอ้ย" "ฮ่าๆ พวกมึงนี่ชาติไหนจะเลิกตีกันวะ" ณภัทรขำอย่างอ่อนใจ เห็นมาตั้งแต่รู้จักจนป่านนี้ก็ไม่ต่างจากเดิมเลย "บอกให้มันเลิกกวนตีนกูเหอะ" สายฟ้าบอกอย่างระอา "งั้นต้องบอกมึงเลิกขี้เอาก่อนฟ้า" ภาสกรเถียงกลับอย่างไม่ยอม "กูเหนื่อยจริงๆ" ณภัทรส่ายหัวอย่างระอาแต่ก็อดยิ้มในความสนิทสนมที่มีแต่จะแนบแน่นขึ้นไม่ได้ ไม่ว่ายังไงเพื่อนก็ยังเป็นที่ๆสบายใจเสมอ แม้จะตีกันบ้างก็เถอะนะ… เป็นอีกครั้งที่สายฟ้าเดินเหม่อเข้ามาที่รพ.ในยามดึก ร่างสูงเดินเรื่อยเฉื่อยลัดเลาะตามตึกอย่างใจลอย ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าทำไมเวลามีเรื่องให้หงุดหงิดใจถึงได้ชอบมาที่นี่นัก กลางวันทำงานก็เหนื่อยจะแย่ ยังจะมาเดินใจลอยในที่ทำงานตอนดึกๆอีก "เห้ย!" "อ้ะ!ว้าย!" สองเสียงร้องดังลั่นแข่งกันอย่างตกใจ สายฟ้าที่ใจลอยเดินถึงมุมตึกที่ออกจะมืด จู่ๆก็มีร่างนึงเดินเข้ามาชนจนรับไว้อย่างตกใจ ร่างสูงเซถอยหลังจนชนกำแพงด้านหลังโดยที่ยังกอดคนที่ชนตัวเองอยู่ "คุณ..เป็นอะไรรึเปล่าครับ" สายฟ้าถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นอีกคนนิ่งไป แขนแกร่งค่อยๆคลายออกปล่อยคนในแขนเป็นอิสระ "มะ ไม่ค่ะ ขอโทษนะคะพอดีรีบไปหน่อย" เสียงหวานเอ่ยออกมาแผ่วเบา จนต้องก้มลงฟังใกล้ๆ แต่ยิ่งทำแบบนั้นอีกคนก็ยิ่งหดตัวหนี "ไม่เป็นไรครับ" สายฟ้าตอบกลับ ก่อนตาคมจะเป็นประกายล้ำลึกขึ้นเมื่อได้กลิ่นที่โชยเข้าจมูกจนชะงัก ส่วนคนที่ทะเล่อทะล่าอย่างพาฝัน ตอนนี้ใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นมานอกอก ต่อให้ตรงนี้มันแสงสลัวแค่ไหน เธอก็จำกลิ่นที่แสนจะน่าหลงใหลนี่ได้ดี แถมยังเสียงทุ้มเป็นเอกลักษณ์นี่อีก จะเป็นใครที่ไหนได้ถ้าไม่ใช่หมอฟ้า! คนที่เธอหลบเลี่ยงนักหนามาตั้งกี่วัน แล้วปกติทำงานกลางวันทำไมวันนี้อยากจะมาเดินเล่นกลางคืนกันนะ! เธอกลัวจนเริ่มรนไปหมด ได้แต่ขอบคุณความมืดที่ทำให้หมอฟ้ามองไม่เห็นหน้าที่คงจะแดงเถือกของเธอตอนนี้ แม้จะรู้ว่าหมอฟ้าคงจำเธอไม่ได้ แต่มันก็ทั้งอายเรื่องคืนนั้นและกลัวไปหมด ถึงจะไม่รู้ว่ากลัวอะไรก็เถอะ!.. ต่างจากสายฟ้าที่ตอนนี้มุมปากกดลึกอย่างพอใจ ต่อให้เห็นหน้าไม่ชัดแต่กลิ่นที่จำได้ขึ้นใจ และเสียงที่เคยครวญครางให้ฟังทั้งคืน ยังไงก็ไม่มีทางลืมไปได้ ในที่สุดก็เจอสักทีนะ… "งะ งั้นขอตัวนะคะ ขอโทษอีกครั้งค่ะ" พาฝันรีบบอกก่อนจะหันตัวหนีทันที แต่ยังช้ากว่าสายฟ้าที่คว้าแขนอีกคนเอาไว้ได้ทัน "เดี๋ยวครับ…" "คะ?!.." พาฝันหันมาถามอย่างแตกตื่น แขนเล็กบิดออกจากการควบคุม ยิ่งถูกสัมผัสยิ่งร้อนวูบวาบจนต้องกัดปากแน่น คนแบบหมอฟ้า มีออร่าบางอย่างที่ไม่ควรเข้าใกล้ มันเป็นความน่าหลงใหลที่ทำให้ลืมตัว ทางที่ดีคืออย่าสบกับตาคมแสนมีเสน่ห์คู่นั้นดีที่สุด "ชื่ออะไรครับ" สายฟ้าถามอย่างใจเย็นโดยที่ไม่ได้ปล่อยมือออกจากแขนอีกคน "พาฝันค่ะ…" พาฝันรีบบอกเพื่อจะได้ถูกปล่อยตัวไปไวๆ ยิ่งอยู่นานเหมือนเธอยิ่งจะทนหลบมองแต่เท้าตัวเองไม่ไหว เพราะความดูดีจนเหมือนไม่มีอยู่จริงของหมอฟ้า มันเรียกร้องให้เธอเงยหน้าขึ้นมองอย่างลืมตัวอยู่เรื่อย ถึงตอนนี้ก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ว่าคนที่ใครๆอยากได้นักหนา จะเคยนอนกับเธอไปแล้วเหมือนกัน… "อ้อ...โอเคครับพาฝัน แล้วเจอกันครับ" สายฟ้าปล่อยตัวพาฝันไป โดยที่ถ้าหันกลับมามองสักนิดเธอจะเห็นรอยยิ้มแบบที่ทำให้ขนลุกไปทั่วตัวแน่ๆ สายฟ้ามองตามคนที่รีบลนจนน่าขำเดินแทบจะวิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ ตาคมเป็นประกายล้ำลึกจนยากจะคาดเดา จมูกโด่งสวยสูดดมกลิ่นที่ลอยมากระทบเข้าปอดลึกๆอย่างชอบใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปขึ้นรถด้วยอารมณ์ที่ต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง… 'มึงว่ากูเจออะไร…' สายฟ้ากดส่งข้อความหาเพื่อนสนิทอย่างภาสกรทันทีที่เข้ามานั่งในรถคันหรูได้ 'กูต้องรู้เหรอฟ้า นี่มันตีอะไรแล้วสัส' ภาสกรตอบกลับอย่างโมโหที่เพื่อนถามคำถามไม่ดูเวลา 'ก็กูอยากบอก' สายฟ้าตอบกลับอย่างอารมณ์ดี ไม่สนว่าเพื่อนจะหลับหรือตื่นสักนิด 'เออจ้า เอาเลยบอกมาเลย กูอยากรู้ชิบหายแล้วเนี่ย!' สายฟ้าขำเบาๆกับความประชดประชันของเพื่อน แต่ก็ยังส่งตอบไปอยู่ดี 'คนที่กูตามหาอ่ะ วันนี้กูเจอแล้วนะ' 'ห้ะ!? จริงเหรอวะ' 'อือ..เมื่อกี้เอง' 'ยังไงวะ เจอได้ไง' 'กลิ่นไง กูจำกลิ่นได้' 'อ่ะ ไอ้สัสนี่ก็ไม่เลิกเรื่องกลิ่นอะไรนี่สักที มึงจะบ้าเรอะ ถ้ากลิ่นเหมือนกันคนละคนมึงทำไงไอ้ห่า' ภาสกรบ่นยาวกับความบ้าบอของเพื่อน 'ก็กูจำได้ ทั้งกลิ่นทั้งเสียง ไม่ผิดตัวแน่' สายฟ้าตอบกลับอย่างมั่นใจ 'เอาที่มึงสบายใจเถอะฟ้า แล้วเค้าคือใครวะ' 'ไว้กูมั่นใจกว่านี้แล้วจะบอก' 'เอ้า..อะไรของมึงวะ มั่นใจว่าใช่แต่ยังไม่มั่นใจว่าแน่รึเปล่างี้เหรอ มึงบ้าป้ะเนี่ย!' 'เรื่องของกู' 'โห...มึงนี่สักหมัดกับกูมั้ยฟ้า กวนตีนชิบหาย!' 'กูไม่ชอบใช้กำลัง กูมีสมอง' 'ส้นตีนจริงๆ' สายฟ้ากดปิดหน้าแชทอย่างไม่สนใจอีกว่าเพื่อนจะกดส่งมาด่าอีกแค่ไหน ได้แต่ยิ้มขำเบาๆอย่างชอบใจ ขับรถกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี รอความสนุกหลังจากนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ…