“มาร้านเหล้าแต่แดกน้ำเปล่า มึงเป็นเหี้ยอะไรอ่ะฟ้า โอ้ย! มึงตบหัวกูทำไมสัสภาส”
นทีลูบหัวตัวเองก่อนตวัดตามองคนต้นเหตุแล้วโวยวายใส่ทันที ส่วนสายฟ้าทำเพียงหันมามองก่อนจะหันกลับไปมองหน้าเวทีเหมือนเดิม
“มึงนี่ก็ลูกอีช่างแซะจริงๆ ดูหน้ามันด้วย หงอยจนคนอื่นใจเจ็บหมดแล้ว”
ภาสกรพูดไม่เกินจริงนัก เมื่อสายฟ้าที่มีแต่รอยยิ้มละมุนตลอดเวลา ออร่ารอบตัวสว่างสดใส พอแววตาหม่นเศร้าเหงาหงอยไร้รอยยิ้ม ก็พาลให้คนมองต่างสงสารจนอยากเข้ามากอดปลอบกันหมด ติดตรงที่ไม่มีฐานะจะเข้ามาเท่านั้น
“ก็กูไม่รู้มั้ยวะ แล้วตกลงมันเป็นอะไรนะ”
“อกหัก”
“ห้ะ!”
“เออ มึงได้ยินไม่ผิดหรอก กูยังไม่อยากเชื่อเลย”
“อย่างไอ้หมอฟ้าเนี่ยนะ เป็นไปได้ไงวะ”
นทีทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ แต่ดูจากท่าทางสายฟ้าและใบหน้าไร้การล้อเล่นจากภาสกรแล้ว ก็น่าจะเป็นเรื่องจริงอย่างที่แสนจะแปลกใจ
“ก็เป็นไปแล้ว กูก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้อีกทีก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว”
