ลลิลพาเพื่อนมานั่งที่สวนสาธารณะไม่ไกลจากห้างเท่าไรนัก บรรยากาศยามเย็นเริ่มมีคนออกมาวิ่งและเดินเล่นประปราย ทั้งคู่เลือกมุมสงบที่สุดใต้ต้นไม้เป็นที่คุยกัน ม้านั่งตัวเล็กทำให้ใกล้กันมากขึ้นกว่าเดิมแต่ไม่ได้ทำให้อึดอัด มีเพียงความสบายใจต่อกันเท่านั้น
ลมเย็นจากสระน้ำขนาดกว้างพัดเข้าหน้าเอื่อยๆทำให้ผ่อนคลาย ลลิลมองใบหน้าสวยหวานของเพื่อนที่มีรอยยิ้มบางๆก็อดยิ้มตามไม่ได้ เพื่อนคนสำคัญของเธอ ดูเปราะบางเหลือเกินในวันนี้
“ชีวิตคู่…มันดีจริงๆเหรอลิล”
พาฝันเอ่ยถามออกมาแผ่วเบา ในใจยังคงครุมเครือด้วยความรู้สึกที่ทั้งอยากจะลองรัก และอยากจะปัดทุกความรู้สึกออกไปพร้อมๆกัน
ลลิลยิ้มบางกับคำถาม ในหัวนึกถึงหน้าคนรักที่แต่งงานใช้ชีวิตคู่มาเป็นปีอย่างที่รู้สึกสุขมากกว่าทุกข์ เป็นการตัดสินใจแต่งแบบที่รวดเร็วจนครอบครัวคัดค้านเพราะเพิ่งเรียนจบ แต่การคบกันมานานก็พอจะเป็นข้อโต้แย้งได้ และคิดว่ายิ่งเริ่มทำงานก็คงจะม
