“ฟ้า…ทำไมหลับแบบนี้คะ อ่านหนังสือจนเลยเวลาอีกแล้วใช่มั้ย”
เสียงหวานพร้อมมือนุ่มที่ลูบผมหนาเบาๆปลุกสายฟ้าที่หลับใหลให้ลืมตาตื่นอย่างงัวเงีย ถึงกระนั้นก็ไม่ทำให้คนที่แสนดูดีลดความน่ามองลงไปได้
“เธอ…มานานแล้วเหรอคะ”
เสียงทุ้มที่ออกจะแหบพร่ากว่าปกติเพราะเพิ่งตื่นนอนถามคนที่ลูบผมตัวเองอยู่อย่างแผ่วเบา รอยยิ้มสดใสที่สะกดใจตั้งแต่วันแรกถูกส่งมาให้จนตาพร่า สายฟ้าจับมือบางมาแนบแก้มอย่างออดอ้อนทันทีจนได้ยินเสียงหัวเราะหวานใสอย่างเอ็นดู
“คิดถึงเธอจังเลยค่ะ”
สายฟ้าหน้ามุ่ยอย่างที่อยากให้รู้ว่าคิดถึงมากๆจนคนมองขำเบาๆในความขี้อ้อนนั่น
“ก็ไม่ว่างจริงๆนี่คะ ฟ้าก็รู้ว่าเราเรียนหนักเหมือนกัน แต่เราก็มาหาฟ้าแล้วไง”
คนสวยประคองกรอบหน้าคมแล้วบีบแก้มนิ่มเบาๆอย่างเอ็นดู สายฟ้าน่ะเป็นคนที่ลุคภายนอกดูหล่อร้ายมากแต่ใครจะรู้ว่าที่แท้ ก็แค่เจ้าลูกหมาตัวโตแสนอ้อนเท่านั้นแหละ
“ย้ายมาอยู่กับเราได้มั้ยคะ อย่างน้อ
