"รอนานมั้ยคะ"
พาฝันถามคนที่ส่งยิ้มบางมาให้อย่างรู้สึกผิด เพราะรอลิฟท์นานกว่าที่คิด เลยทำให้รู้สึกเกรงใจหมอฟ้าไม่น้อย
"รอทั้งชีวิตก็ได้ครับ"
เสียงทุ้มที่ตอบกลับมาทำให้พาฝันที่กำลังคาดเข็มขัดชะงัก ก่อนจะเงยขึ้นสบตาพราวระยับอย่างแสนเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ใจสั่นไหวนั่น แต่เพราะตอนนี้มีภูมิคุ้มกันมาไม่น้อยแล้วหลังจากต้องใกล้ชิดกันมาสักระยะ พาฝันที่หน้าเห่อร้อนพลันมองค้อนใส่ทันทีอย่างหมั่นไส้นิดๆ
"งั้นรออีกสักชม.น่าจะได้มั้งคะ เหมือนฝันจะลืมว่าต้องซักผ้า"
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นทันทีที่พาฝันพูดจบ สายฟ้าที่ไม่คิดฝันว่าจะโดนย้อนมาแบบนี้ถึงกับกลั้นไม่ไหว
"ร้ายขนาดนี้แล้วเหรอครับ ไม่เขินให้พี่ฟ้าหน่อยเหรอ"
"มุกเก่าขนาดนี้ก็ไม่คิดว่าจะเล่นเหมือนกันนะคะ"
"หมดกัน พี่ฟ้ารู้สึกเสียความมั่นใจมาก"
สายฟ้าทำหน้าเศร้าสวนทางกับรอยยิ้มที่ดูยังไงก็ชอบใจ จนพาฝันค้อนเข้าให้อีกทีอย่างเชื่อไม่ลง
"เราจะไปท
