บทที่ 16
มินรู้ความลับ
แสงแดดสีเหลืองอุ่นของพระอาทิตย์ใกล้ลาลับขอบฟ้า กลุ่มเมฆกระจายตัวอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีลมกรรโชก ไม่มีฝนตก อุณหภูมิอยู่ในระดับปกติ บ้านไม้สองชั้นหลังนี้มีรั้วล้อมรอบ สวนหย่อมขนาดเล็กเริ่มมีหญ้าสีเขียวผุดขึ้นมาประปราย เรือนร่างของมินตราสวมเสื้อยืดตัวสีดำจับคู่กับกางเกงขายาว เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนถูกมัดรวบเข้าหากัน ใบหน้าหวานละมุนไร้เครื่องสำอาง ให้ลุคดูเป็นธรรมชาติ
ต่อมามือเล็กหยิบกุญแจออกจากกระเป๋า หวังจะไขประตูเข้าบ้าน ทว่าก็ต้องแปลกใจเมื่อมันไม่ได้ล็อกไว้แต่แรก เรียวขาก้าวมาเหยียบพื้นไม้ในตัวบ้าน ก่อนที่ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นจะปะทะเข้ากับร่างของผู้เป็นแม่ยืนกอดอกรออยู่
“วันนี้แม่ไม่เข้าเวรเหรอคะ” น้ำเสียงสดใสเอื้อนเอ่ยวาจาถามขึ้น เธอยกยิ้มบาง ๆ ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ
“แกหายไปไหนมา ทำไมถึงกลับมาป่านนี้”
“ก็ไปบ้านเพื่อนมาค่ะ หนูโทรบอกแม่แล้วนะ”
“หายไปตั้งแต่เมื่อว
