หลังจากประตูบานนั้นถูกปิดลง ราชาเดินมานั่งลงบนโซฟาด้านข้างเธอ สายตาคมคายคู่นั้นจ้องเธอเขม็งเหมือนกับว่าเขาไม่ค่อยพอใจ
“เฮียอย่ามองมินแบบนั้นสิ มีสิทธิ์อะไรมาหึงเหรอคะ” น้ำเสียงใสเปล่งวาจาถามขึ้น
“เธอลืมไปแล้วเหรอเรื่องเมื่อคืน เฮียไม่อยากให้เธออยู่ใกล้ผู้ชายคนไหนเลย”
นัยน์ตาสีน้ำตาลอบอุ่นภายใต้กรอบแว่นหันไปมองหน้าเขา มินตราสวมเสื้อยืดตัวสีดำของเขา กลุ่มผมรวบขึ้นเหนือศีรษะอย่างลวก ๆ บ่งบอกว่าเธอเพิ่งจะลุกจากเตียงนอน ใบหน้าสวยปราศจากเครื่องสำอาง ริมฝีปากได้รูปสีชมพูอ่อน
“ไม่ลืมหรอกค่ะ เฮียกินเค้กไหมอร่อยมากเลยนะ”
“เห็นเธอกินอร่อยแบบนี้เฮียก็ดีใจ เมื่อเช้าเฮียกลัวมากเลยนึกว่าเธอไม่สบาย”
“มินไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่เหนื่อย”
ร่างสูงของราชาโน้มดวงหน้าหล่อแนบชิดเธอ นัยน์ตาสีเทาคู่นั้นจับจ้องริมฝีปากได้รูปที่ขยับพูดทีละคำทีละประโยค ก้านนิ้วเรียวยาวยกขึ้นขยับกรอบแว่น กลีบปากบางเม้มเข้าหากัน
