บทที่ 1เข้าหาราชา 2

ขณะเดียวกันสตรีรูปร่างเล็กที่เพิ่งจะรู้จักกันก็เดินหายเข้าไปในตัวบ้านนานพักใหญ่ ก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล มินระบายยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับนั่งลงด้านข้างเขา “เดี๋ยวฉันทำแผลให้ค่ะ ไม่ต้องห่วงแม่ฉันเป็นถึงพยาบาล” “ไม่อยากเชื่อว่าจะมีหมู่บ้านข้างหลังตลาดสดด้วย” ราชาเอื้อนเอ่ยวาจาขึ้น แม้ว่านัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นกำลังจ้องมองการเคลื่อนไหวของผู้หญิงตัวเล็ก ฝ่ามือบอบบางใช้สำลีชุบด้วยน้ำเกลือเช็ดแผลสดตรงมุมปากของเขาเสียก่อน “เจ็บหน่อยนะคะ ฉันจะพยายามเบามือ” แม้ว่าริมฝีปากสีแดงระเรื่อจะเอ่ยบอก แต่ดวงหน้าหวานละมุนดูตั้งอกตั้งใจทำแผลให้เขา สัมผัสอันนุ่มนวลไม่ทำให้มาเฟียอย่างเขารู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิด แค่ร้องออกมาก็ไม่มี... “จริง ๆ หมู่บ้านก็มีก่อนตลาดอีกนะคะ เพราะเจ้าของที่ไม่ยอมอยากสร้างตลาดตรงนั้น ทางเข้าออกหมู่บ้านก็เลยเป็นเรื่องยากไปเลย” “แล้วนี่เธออยู่บ้านกับใคร อยู่คนเดียวเหรอ?” เขาถามพลางส่งสายตามองเข้าไปในตัวบ้านไม้หลังนั้น “ตอนนี้อยู่คนเดียวค่ะ แม่มีเข้าเวรดึกส่วนพ่อก็ออกไปเมาแถวนี้แหละ” ว่าพลางขณะที่มือกำลังวุ่นอยู่กับการใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์ล้างแผล “เธอช่วยชีวิตฉันเอาไว้ ถือว่าเป็นผู้มีบุญคุณต่อฉัน” “ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ฉันไม่อยากให้คุณตอบแทนหรือว่าอยากได้อะไรจากคุณหรอกนะคะ” “งั้นเหรอ? ไม่อยากได้อะไรตอบแทนอย่างนั้นเหรอ” “แต่ก็มีอยู่อย่างเดียวที่ฉันอยากให้คุณช่วยนะคะ” “อะไรเหรอ” ฝ่ามือเล็ก ๆ ใช้สำลีแตะลงบนแผลของเขาทีละจุดอย่างนุ่มนวล ขณะเดียวกันริมฝีปากของมินก็เปล่งวาจาพูดกับชายหนุ่มตรงหน้า “ฉันอยากให้คุณช่วยอะไรฉันหน่อยค่ะ” “ว่ามาได้เลยสำหรับคนที่ช่วยชีวิตฉัน ฉันก็พร้อมจะตอบแทนทุกอย่างไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม” “คือฉันมีคนคนหนึ่งที่เคยคุยกันมาหลายเดือนค่ะ แต่ว่าตอนนี้เขาดันไปคบกับเพื่อนของฉัน จะเป็นอะไรไหมถ้าฉันอยากให้คุณทำให้สองคนนั้นเลิกกัน” ฝ่ามือเล็กหยุดเคลื่อนไหวไปชั่วขณะ แววตาคู่สวยเต็มไปด้วยความหวัง “เอาแค่เลิกกันเหรอ ไม่อยากให้มันถึงตายเพราะไปคบกับผู้หญิงคนอื่นเหรอ?” “ฉันก็ไม่ได้แค้นขนาดนั้นนะคะ ขอแค่สองคนนั้นเลิกกันก็ถือว่าฉันพอใจแล้วค่ะ” “แล้วเธอพอจะมีรูปของสองคนนั้นหรือเปล่า” “แป๊บนะคะ” เมื่อว่าจบมินก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง เธอสวมใส่เสื้อยืดจับคู่กับกางเกงยีนสีน้ำเงิน พลางยื่นรูปของสองคนนั้นมาให้ราชาดู “นี่มันพี่ชายของฉัน..” นัยน์ตาสีเทาเข้มสะท้อนความสงสัยเต็มไปหมด ทำไมคนในรูปถึงข้องเกี่ยวกับเขาได้ล่ะ “ทีนี้คุณก็เข้าใจแล้วใช่ไหมคะ ว่าทำไมฉันถึงช่วยคุณเอาไว้” เธอว่าพลางยกยิ้มอย่างผู้อยู่เหนือกว่า “การไม่หักหลังคนในสายเลือด คือสัญญาของมาเฟียอย่างฉัน ถ้าเธออยากให้ฉันทำก็คงต้องแลกด้วยอย่างอื่นด้วย” เขาพูดพลางส่งสายตามองเรือนร่างของเธอ ใบหน้าหวานละมุนใส่แว่นให้ลุคขี้อายแต่แฝงไปด้วยความจริงใจ ถัดมาฝ่ามือเล็ก ๆ ขยับกรอบแว่นตาของตัวเองขึ้น ก่อนจะเปล่งวาจาบอกกับเขา “ฉันคิดไว้อยู่แล้วว่ามาเฟียอย่างคุณมันเห็นแก่ตัว งั้นฉันยอมแลกทุกอย่างค่ะ เพื่อให้ตัวเองได้แก้แค้น” ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรเธอก็ยอม ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยเรือนร่างที่บริสุทธิ์และทะนุถนอมมาหลายปี...มินก็พร้อมแลก “เธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงใสซื่อเหมือนหน้าตา แถมยังฉลาดรู้จุดอ่อนของมาเฟียอย่างฉัน” “การจะเข้าหาศัตรูก็ต้องศึกษาก่อนไหมคะ แล้วที่คุณโดนโจมตีแบบนี้เพราะไม่ได้ศึกษาก่อนเหรอคะ ว่าเสี่ยพิศาลไม่ได้มีแค่ตลาดสดที่เอาบังหน้าแต่ยังมีแก๊งขี้ยาอีกเยอะแยะ” “ครั้งนี้ฉันยอมรับว่าฉันพลาดที่คิดว่าไอ้เสี่ยขี้ยามันอ่อน แต่ไม่คิดว่ามันจะจ้างบอดี้การ์ดมาคุ้มกันตัวเอง” “คุณก็เลยบุกมาที่นี่คนเดียวเพื่อหวังจะกำจัดเสี่ยพิศาลสินะ” เธอรู้ และดูเหมือนเธอจะเดาใจเขาออก “ก็เพราะผลประโยชน์ถ้าฉันไม่ทำ ป๊าก็ต้องว่าฉันอยู่ดี” “ฉันเข้าใจคุณค่ะ และก็หวังว่าคุณจะเข้าใจฉันด้วย ถ้าคุณไม่ทำก็ไม่มีใครกล้าทำหรอกนะคะ คุณก็รู้ดีว่าตระกูลจางของคุณมันยิ่งใหญ่ขนาดไหน ใครจะกล้าแตะลูกชายทั้งสองของท่าน” “เธอก็เลยเลือกเข้าหาฉันสินะ” สิ้นสุดประโยคราชาใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มของตัวเองอีกครั้ง ครั้งนี้เขาเสียรู้ผู้หญิงตรงหน้าจนหมดเปลือก อยากทำให้พี่ชายของเขาเลิกกับแฟนงั้นเหรอ? ได้ ‘ถ้าอย่างนั้นฉันเอาเธอมาเป็นเมียแม่ง จบๆ’ ถือว่าเธอเอาตัวเข้ามาอยู่ในชีวิตของเขาเองนะ...มินตรา ****