บทที่ 4เธอหลับใส่กัน 1

บทที่ 4 เธอหลับใส่กัน ต่อจากตอนที่แล้ว สตรีรูปร่างเล็กหลับตาพริ้มในอ้อมแขนทรงพลังของราชา เครื่องดื่มสีอำพันลดลงประมาณหนึ่ง สายตาคมคายสีเทาเข้มดูเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น ภายในห้องทำงานส่วนตัวมีเพียงความเงียบที่ห้อมรอบร่างกายของพวกเขาทั้งคู่ แพขนตางอนยาวปิดสนิทพร้อมกับฝ่ามือแกร่งของราชาเลื่อนมาประคองร่างเล็ก “ยัยแว่นหลับใส่กันเลยเหรอ” ราชาพึมพำกับตัวเอง จากนั้นเขาช้อนลำตัวบางขึ้นในท่าเจ้าสาว ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนส่วนตัว อ้อมแขนทรงพลังวางเรือนร่างของมินลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ที่ถูกปูด้วยผ้าปูสีดำอย่างเบามือ ดวงหน้าหวานละมุนยังคงสวมแว่นตา ปลายจมูกเป็นสันรับกับริมฝีปากสีแดงระเรื่อ ราชาจึงตัดสินใจเอื้อมมือมาถอดแว่นตาของเธอออก ซึ่งเป็นวินาทีเดียวกับที่เขาจ้องมองดวงหน้าของมิน ฝ่ามือหนาเอื้อมมาลูบศีรษะคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู เธอสวยมาก...ไม่ว่าจะทั้งตอนใส่ไว้หรือไม่ใส่เลย “ครั้งนี้ถือว่าฉันยอมปล่อยไป แต่ครั้งหน้าเธอได้เป็นเมียฉันจริง ๆ แน่มิน” ดวงหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาแนบชิด สายตาคู่นั้นจดจ่ออยู่กับใบหน้าสวยของหญิงสาว เธออยู่แค่เอื้อมเท่านั้นทว่าเขากลับไม่อยากจะเกินเลยต่อผู้หญิงตรงหน้า มินหลับสนิทเขาเองก็ไม่อยากจะขืนใจเธอ แม้ว่าเราสองคนจะตกลงกันแล้วก็ตาม เขาไม่ได้เธอ...ไม่มีวันเริ่มแผนเด็ดขาด! วินาทีต่อมารูปร่างกำยำของราชาก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนตัวเอง เขาทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน ก่อนจะยกฝ่ามือขึ้นปาดดวงหน้าของตัวเอง ความฝันยังคงติดตาเขาอยู่แต่ในขณะเดียวกันเธอคนนั้นอยู่แค่เอื้อมแล้วแท้ ๆ “เมื่อไหร่กูจะเจอมึงวะ กูอยากถามให้รู้แล้วรู้รอด” ราชาบ่นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา นัยน์ตาสีเทาเข้มของเขาจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้า ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ถัดมาหล่อนคนนั้นก้าวเข้ามาพร้อมกับระบายยิ้มกว้าง ทว่าสีหน้าของราชาดูไร้อารมณ์และไม่สนใจเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่รู้ว่าอาการแบบนี้มันก่อเกิดตั้งแต่เมื่อไหร่... “เห็นว่าราชาเข้าร้านตั้งแต่เช้าเลย มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” ฟ้าเปล่งวาจาถามขึ้นด้วยความสงสัย เรียวขาของเธอก้าวมาหยุดด้านหน้าโต๊ะทำงาน “ไม่มีอะไรหรอก” เขาตอบสั้น ๆ “แล้วเมื่อคืนราชาหนีกลับไปก่อน หมายความว่ายังไงคะราชาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน” “ผมแค่เหนื่อยเลยอยากพักผ่อน คุณจะอะไรนักหนา” น้ำเสียงราบเรียบเต็มไปด้วยความเย็นชา ไหนจะสายตาที่สาดความดุดันมองมายังเธอ ทำเอาหัวใจของฟ้ากระตุกวูบ เขาไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนและราชาไม่เคยเย็นชาใส่กันขนาดนี้ “ราชาเป็นอะไรไปคะ ทำไมถึงเย็นชาใส่กัน” “กลับไปทำงานของคุณเถอะ ยังมีเรื่องต้องดูแลจนกว่าร้านจะปิดไม่ใช่เหรอ” “ก็ได้ค่ะ ฟ้าจะถือว่าราชาทำงานเครียดจนเกินไปนะคะ แต่ครั้งหน้าหวังว่าจะไม่เย็นชาใส่กันอีก” เมื่อสิ้นสุดประโยคนั้นหล่อนก็เดินออกจากห้องไป ส่วนเขาหันมาสนใจงานตรงหน้ามากกว่า ไม่คิดว่าสิ่งที่เขาพูดออกไปมันจะเกิดขึ้นจริงในสักวัน...และวันนี้เขาก็เริ่มรู้สึกกับผู้หญิงคนอื่น วันต่อมา ท้องฟ้าสดใสตัดกับก้อนเมฆสีขาวนุ่มเรียงตัวกันอยู่บนท้องฟ้า ภายในห้องนอนมืดสนิทมีเพียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานอย่างปกติ คนตัวเล็กพลิกกายไปมาบนเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอมาเสียตัวให้เขาถึงไนต์คลับ ดวงตากลมโตเบิกโพลงกว้างในทันที มินตราขยับตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับสำรวจร่างกายของตัวเอง แต่กลับพบว่าเธอยังคงสวมชุดเดิม หรือว่าเขาจะไม่ทำอะไรเธอ... “ยังไม่เสียตัวเหรอเนี่ย” ริมฝีปากได้รูปเอื้อนเอ่ยวาจาขึ้น พลางระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ก็ใช่สิ เธอเล่นหลับใส่กันแล้วแบบนี้ฉันจะกล้าทำอะไร” “แม่! มานั่งตั้งแต่ตอนไหน” น้ำเสียงใสดูตื่นตระหนก ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อพบว่าเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ “เมาแล้วยังจะตื่นสายอีกนะ ไม่มีเรียนเหรอ” “ไม่มีหรอกค่ะ มีเรียนแค่วันจันทร์กับอังคารเท่านั้น” คนตัวเล็กตอบพลางเหวี่ยงท่อนขาลงมาเหยียบพื้นห้อง “งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งบ้าน” เขาบอก “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันกลับเองได้” “ฉันอยากไปส่ง อีกอย่างเธอก็เป็นคนผิดข้อตกลง” “เอาแต่ใจ! คุณราชาเป็นมาเฟียที่เอาแต่ใจเหรอคะ” “เถียงเก่ง พอไม่ใส่แว่นเถียงเก่งขึ้นเยอะเลยนะ” “ตายจริง แว่นฉันอยู่ไหน” เมื่อได้ยินอย่างนั้นคนตัวเล็กก็มองหาแว่นตาของตัวเอง ก่อนจะหยิบขึ้นมาใส่อย่างเร่งรีบ “ตอนเธอไม่ใส่แว่นก็สวยนะ แต่ตอนใส่แว่นน่ารักกว่าเยอะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก ทว่ากลับทำให้คนตัวเล็กหยุดนิ่ง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ราวกับว่ามันจะหลุดออกมาจากทรวงอกอิ่ม “ฉันสายตาสั้นค่ะ ถ้าอยากไปส่งฉันก็เชิญค่ะ ฉันอยากกลับบ้านไปอาบน้ำแปรงฟันแล้ว” “งั้นก็ไปกันเลยสิ” ว่าจบประโยคคนตัวเล็กพยักหน้ารับ พร้อมกับสาวเท้าตามแผ่นหลังของเขาไปยังรถยนต์คันสีดำ